Í Medina á eg vinir, ið tá teir líta

á meg, hvørva mínar stúranir og neyðin rýmir.

Og hjartað fyllist av friði og miklum

fagnaði, meðan eydna og sigur fylgja mær á veg.

Tit fólk í Tayba, komið skjótt, tí eg eri sjúkur av longsi

og eg bíði eftir tí, sum eg hevi vónað.

Tað er tykkara siður, at tann ið elskar, tá hann

kallar á tykkum við kærleikans tungu, fær bót.

Og kærleikin fyllir mítt bróst, ja, hann tók skap

í einum persóni sum mær, um skapini nakað vísa.

Ó, harri sendiboðanna, bjarga mær, tí einki ráð er

eftir hjá mær uttan kærleikin til tín, ið er goymdur.

Guði veri tøkk fyri tína dýru føðing, ið gleddi

heimin og beindi burtur øllum mótgangi.

Ein dagur, tá heimurin lýsti, og ongantíð rann

sól ella máni á ein slíkan dag.

Ein angandi heilsan til tín frá hjarta

hvørs anga tín dýri andi ger enn ríkari.

Og tann, ið spyr meg: "Hvat leingist tær eftir?" svari eg

"Mær leingist eftir Tayba við einum endaloysum longsli."

Ó, flogstýrimaður, set meg niður, tá tú sært

tann grøna hvolvin og kømrini glitra.

Har vil eg leita til vindeygað hjá sendiboðanum fyri

at biðja Guð um fyrigeving, har syndin verður fyrigivin.

Guðs signing veri yvir tær, so leingi sum

vers og súrur verða lisnar til tína føðingarhátíð.

Og yvir ætt, vinum og øllum fylgisveinum

og teimum heilagu og elskadu, tá teir koma saman.