Eg havi gjørt órætt móti leiðini hjá honum, sum bað á nátt

Inntil føturnir hansara klagaðu um pínu og svull

Meðan hann bant innvølvar sínar móti hungursins yvirfløði,

Goymdi sína fínu húð undir steininum bundin um miðjuna

Teir høgu fjøllini av gulli royndu at lokka hann,

Men hann vísti teimum aftur veruliga týdningin av hædd

Hansara støða av spariligheit og tørv staðfesti bara hansara líkasælu við heimsins áhyggjur,

Tí sjálvt bráðneyð kann ikki ávirka slíka ólastandi dygd

Hvussu kundi bráðneyðin hjá slíkum persóni draga hann móti heiminum,

Tá ið tað ikki var fyri hann, hevði heimurin ongantíð komið úr ikki-tilveru?

Muhammad er harri yvir báðum heimum, harri yvir djinn og menn,

Og harri yvir báðum bólkum, arabar og ikki-arabar

Profetur okkara, sum skipar fyri tí góða og forðar tí skeiva,

Tað er eingin, sum er sannari í sínum orði, um tað er 'ja' ella 'nei'

Hann er tann kæri, hvørs forbøn er vónin

Móti øllum ræðuligum tingum, sum taka okkum við stormi

Hann hevur kallað fólk til Allah, so tey, sum halda fast við hann

Halda fast við einum reipi, sum ongantíð brotnar

Hann yvirgikk hinir profetarnar bæði í skap og æru,

Og eingin er komin nær honum í vitan ella í reinleika av gávumildni

Teir allir biðja Sendiboða Allahs um bert ein handfull av vatni

Frá hansara havi, ella ein drykk frá hansara óendaliga regni

Teir allir steðga framman fyri honum eftir teirra máti,

Sum diakritiskir punktar á hansara vitan, ella vokalmerki á hansara vísdómi

Hann er tann, í hvørjum meining og form vóru fullkomin,

Og so valdi Hann, sum skapti alt menniskja, hann sum Síni kæru

Hann er langt frá at hava nakran javnlíkan í sínum dygdum,

Tí í honum er kjarnin av fullkomileika ódeililig

Lat tað, sum kristnir hava kravt um teirra profet,

Uttan tað kanst tú siga, hvat tú vilt í rós av honum

Tú kanst tilskriva, hvat tú vilt av æru til hansara kjarna,

Og til hansara støðu, hvat tú vilt av stórleika

Veruliga, høga dygdin hjá Sendiboða Allahs hevur ongan endaligan mark

Sum kundi verða úttalað av tungum hjá einum menniskja

Vóru hansara undurverk so mektig sum hansara støða,

Bara ljóðið av hansara navni hevði vakt deyðar bein til lív

Hann royndi ikki okkum við tingum, sum høvdu útslitið okkara vit,

Av umsorgan fyri okkum, so vit ikki fallu í iva ella ørviti

Menniskja er ómegnað at fata hansara veruliga kjarna,

Nær og fjart, tey eru málleys

Sum sólin, sum frá fjart sýnist lítil fyri nakna eyga,

Meðan nær, hevði hon dimmað og blendað sjónina

Hvussu kunnu fólk, sum sova, fata hansara veruliga veruleika

Í hesum heimi, meðan tey eru burturvíst frá honum av teirra dreymum?

Útbreiðslan av vitan, vit hava um hann, er, at hann er eitt menniskja,

Og at hann er bestur av øllum Allahs skapanum

Hvør undurverk, sum hinir æruverdu sendiboðar komu við

Var bara knýtt til teirra gjøgnum hansara ljós

Veruliga, hann er ein sól av gávumildni, og teir eru hennara planetur,

Sum sýna síni ljós fyri fólki í myrkrinum

Hvussu gávumild er skapanin av einum Profeti prýddur við framúrskarandi karakter!

So prýddur við vakurleika, og glógvandi av andliti

Sum ein blóma í frískleika og ein fullur máni í hædd,

Sum eitt hav í reinleika av gávumildni og sum Tíðin sjálv Í styrki av áseting

Bara frá hansara stásiliga atburði, sjálvt tá ið hann var einsamallur,

Hann sýntist sum um millum ein stóran her og fylgi

Tað var sum skínandi perlur, vardar í teirra skeljar,

Komu fram frá bæði hansara talu og hansara glógvandi smíl

Eingin angur kundi nakrantíð samsvara við jørðina, sum heldur hansara æruverdu form,

Hvussu sæla fyri tann, sum luktar ta blessaðu jørð ella kyssir hana!