Tú, hin besti, sum søkjandi leita til,

Til gongu og á rygginum á lastaðum kamelum.

Tú, ið ert størsta tekin fyri tann, ið skilir,

Og hin hægsta vælsignilsi fyri tann, ið ynskir gagn.

Tú ferðaðist um náttina frá einum heilagum stað til ein annan,

Sum fulla mánaðin ferðast gjøgnum myrka himmalin.

Tað kvøldið steig tú upp, til tú náddi ein nærleika,

Bara tveir bogalongs burtur, ein støða ongantíð áður nádd ella vóna.

Soleiðis góvu allir profetar og sendiboðar tær forgang,

Forkangur einans meistara yvir teimum, sum tæna honum.

Tú fórt gjøgnum tey sjey himmalhválv við teimum,

Og tú vart merki berari – leiðandi teirra skrúðgongu.

Til tú ikki læt nakran størri mál fyri tann, ið leitar eftir heiðri og nærleika,

Ei heldur nakran hægri støðu fyri tann, ið leitar eftir hæddum.

Allar aðrar støður virkaðu lægri í mun til tín,

Tí tú vart lýstur í hægstu tign – hin einasti.

Soleiðis at tú náddi ein støðu av fullkomnum nærleika,

Fjalda frá eygum, og fekk eitt loyndarmál fjalt frá allari skapan.

Soleiðis náddi tú til hvørja dygd uttan javning,

Og tú fórt einsamallur gjøgnum hvørja støðu, langt frá øðrum.

Hægri enn vit skilja er mátið av teimum stigum, tú hevur fingið,

Uttan at fata tær vælsignilsi, sum eru tær givnar.

Gleðiboð fyri okkum, o samkoma av muslimum,

Tí vit hava ein stuðul og umsorgan, sum aldri kann oyðileggjast.

Tá Gud nevndi tann, sum kallaði okkum at lýða Hann,

Hin mest heiðursfulli av sendiboðum, gjørdust vit hin mest heiðursfulla av fólkum.