Mín óvitandi, óskynsama sál vildi ikki lurta

Fyri ávaringini frá gráum hári og elli

Og hevði ikki fyrireikað góðar gerðir til at taka ímóti

Hesum gesti, sum kom á mítt høvd óboðaður

Havði eg vitað, at eg ikki kundi heiðra hann,

Havdi eg fjalt mína loynd fyri honum við lit

Hvør kann halda aftur mína viljasterku sál frá villu vegum,

Líka sum villir hestar verða hildnir aftur við beislum og tømum?

Ikki freista at bróta lystirnar við at søkja syndina,

Matgirndin verður bert økt av [at síggja] mat

Sálin er sum eitt barn, um tú ikki røktar hana rætt, Veksur hon upp og elskar at súgva;

Men tá tú venur hana av, verður hon vant av

So vend burtur hennara lystir, varnast at lata tey taka yvir, Tí tá lystin fær yvirvág,

Vil hon antin drepa ella vanæra

Halt eyga við hana, meðan hon beitir í gerningarnar,

Og um hon finnur beitið ov lokkandi, lat hana ikki beita ótarnað

Hvussu ofta hevur ein njóting, sum í veruleikanum er deyðilig, sýnst góð,

Fyri ein, sum ikki veit, at eitur kann vera í feittinum

Varðveit tær fyri snerrum av hungri og mettan,

Tí ein tómur magi kann vera verri enn ofurát

Tørka tárini frá eygum, sum hava fylt seg við forboðnum lutum,

Og lat tína einastu føði vera angur

Mótset teg sjálvum og djøflinum – og trot teir,

Um teir royna at geva tær ráð, møt teimum við mistanka

Fylg ongantíð teirra ráðum, hvørki tá teir eru ímóti ella vilja semjast,

Tí tú kennir nú bæði snildirnar hjá mótstøðumanni og semjumanni

Eg biði Allah um fyrigeving fyri at siga ting, eg ikki geri,

Sum um eg gav avkom til ein, sum var ófruktbærur

Eg bað teg vera góður, men lurtaði ikki eftir mínum egna ráðum,

Eg var ikki sjálvur rættur, so hvat við mínum orðum til tín, 'Ver rættur!'

Eg havi ikki gjørt nógvar fyrireikingar av sjálvboðinari bøn Áðrenn deyðin kemur at taka meg,

Hvørki havi eg biðið ella fastað meir enn tað, sum var kravt