Chapter 6
ON THE NOBILITY OF THE QURAN AND ITS PRAISE
مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
Harri mín, signa og veita frið altíð og ævinliga
Yvir Tín kæra, besta av øllum Skapningum
دَعْنيِ وَوَصْفِيَ آيَاتٍ لَهُ ظَهَرَتْ
ظُهُورَ نَارِ القِرَى لَيْلاً عَلَى عَلَمِ
Loyv mær at lýsa tær tekin, sum komu til hansara,
Týðiliga sjónlig sum vitar tendraðir á nátt Á høgum fjøllum at bjóða gestum vælkomnum
فَالدُّرُّ يَزْدَادُ حُسْنًا وَهْوَ مُنْتَظِمٌ
وَلَيْسَ يَنْقُصُ قَدْرًا غَيْرَ مُنْتَظِمِ
Hóast perlunnar vakurleiki økist, tá hon er trædd millum aðrar,
Verður virði hennara ikki minkað, tá hon er einsamøll, ótrædd
فَمَا تَطَاوُلُ آمَالِ المَدِيحِ إِلَى
مَا فِيهِ مِنْ كَرَمِ الأَخْلاَقِ وَالشِّيَمِ
Hvørja vón kann tann, sum roynir at rósa henni, hava
At gera rættvísi við hennara æruverdu eginleikar og dygdir?
آيَاتُ حَقٍّ مِنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثَةٌ
قَدِيمَةٌ صِفَةُ المَوْصُوفِ بِالقِدَمِ
Vers av sannleika frá hinum Miskunnsama — avdúkað í tíð,
Kortini Ævigt — eginleiki hins Foræviga
لَمْ تَقْتَرِنْ بِزَمِانٍ وَهْيَ تُخْبِرُنَا
عَنِ المَعَادِ وَعَنْ عَادٍ وَعَنْ إِرَمِ
Tey eru ikki bundin av tíð, og bera okkum tíðindi
Um hin Síðsta Dag, og eisini um ‘Ad og Iram
دَامَتْ لَدَيْنَا فَفَاقَتْ كُلَّ مُعْجِزَةٍ
مِنَ النَّبِيِّينَ إِذْ جَاءَتْ وَلَمْ تَدُمِ
Tey hava vart til okkara tíð, og yvirhálað
Hvørja undurverk, sum aðrir profetar hava borið, Sum komu, men ikki vardi
مُحَكَّمَاتٌ فَمَا تُبْقِينَ مِنْ شُبَهٍ
لِذِي شِقَاقٍ وَمَا تَبْغِينَ مِنْ حَكَمِ
Vers so klár, at eingin óvissa kann vera eftir
Fyri stríðsmannin, og tey krevja ongan dómara
مَا حُورِبَتْ قَطُّ إِلاَّ عَادَ مِنْ حَرَبٍ
أَعْدَى الأَعَادِي إِلَيْهَا مُلْقِيَ السَّلَمِ
Eingin ósvikaligur fíggindi hevur nakrantíð álopið tey
Uttan at hann til endans hevur flýggjað frá bardaganum, biðjandi um frið
رَدَّتْ بَلاَغَتُهَا دَعْوَى مُعَارِضِهَا
رَدَّ الغَيُورِ يَدَ الجَانِي عَنِ الحُرَمِ
Teyra sjálvsagda vælmæli avsannar kravið hjá einum, sum mótmælir teimum,
Sum ein æruverdur maður verjir seg móti áloparans hond Frá tí, sum er heilagt
لَهَا مَعَانٍ كَمَوْجِ البَحْرِ فِي مَدَدٍ
وَفَوْقَ جَوْهَرِهِ فِي الحُسْنِ وَالقِيَمِ
Tey innihalda merkingar sum aldurnar á havinum, sum ongantíð enda,
Og fara langt út um tess gimsteinar í teirra vakurleika og virði
فَمَا تُعَدُّ وَلاَ تُحْصَى عَجَائِبُهَا
وَلاَ تُسَامُ عَلَى الإِكْثَارِ بِالسَّأَمِ
Teyra undurverk eru talleys og óteljandi,
Og teirra støðuga endurtøka leiðir ongantíð til troyttleika ella keðsemi
قَرَّتْ بِهَا عَيْنُ قَارِيهَا فَقُلْتُ لَهُ
لَقَدْ ظَفِرْتَ بِحَبْلِ اللهِ فَاعْتَصِمِ
Tann, sum las tey, var fyltur við gleði, og eg segði við hann,
“Sanniliga hevur tú tikið um reipið hjá Allah — so halt fast við tað.”
إِنْ تَتْلُهَا خِيفَةً مِنْ حَرِّ نَارِ لَظَى
أَطْفَأْتَ حَرَّ لَظَى مِنْ وِرْدِهَا الشَّبِمِ
Um tú lesur tey í ótta fyri hitanum av brennandi Eldinum,
Hevur tú sløkt hitan av eldinum við teirra kølandi søta vatni
كَأَنَّهَا الحَوْضُ تَبْيَضُّ الوُجُوهُ بِهِ
مِنَ العُصَاةِ وَقَدْ جَاءُوهُ كَالحُمَمِ
Sum Ḥawḍ, sum ger andlitini hjá teimum ólýdnu ljómandi,
Tá tey komu við andlitum svørtum sum kol
وَكَالصِّرَاطِ وَكَالمِيزَانِ مَعْدِلَةً
فَالقِسْطُ مِنْ غَيْرِهَا فِي النَّاسِ لَمْ يَقُمِ
Sum Ṣirāṭ og sum Vektarvágir í rættvísi,
Sannur rættur millum menn kann ikki setast frá nøkrum øðrum
لاَ تَعْجَبَنْ لِحَسُودٍ رَاحَ يُنْكِرُهَا
تَجَاهُلاً وَهْوَ عَيْنُ الحَاذِقِ الفَهِمِ
Ver ikki bilsin, um ein avundsjúkur persónur noktar at viðurkenna tey,
Lætst sum um hann ikki veit, hóast hann er fullkomiliga førur fyri at skilja
قَدْ تُنْكِرُ العَيْنُ ضَوْءَ الشَّمْسِ مِنْ رَمَدٍ
وَيُنْكِرُ الفَمُ طَعْمَ المَاءِ مِنْ سَقَمِ
Tí eygað kann avnokta ljósið frá sólini, tá tað er í bruna,
Og tá kroppurin er sjúkur, Kann munnurin avnokta sjálvt smakkin av søtum vatni