Eg tænti honum við mínum lovsongi, leitaði um fyrigeving

Fyri syndirnar av einum lívi, sum fór í yrking og tænastu

Tey tveir syndirnar, sum eg óttist avleiðingarnar av

Sum um eg nú var eitt offurdjór

Í báðum hesum feillum fylgdi eg bert ungdómsins óvit

Og einki annað vann eg enn skeivleika og angur

Ó, tapta sál, sum bert misti í sínum handlum!

Hon brúkti ikki henda heimin til at tryggja hin næsta, Ei heldur at byrja samráðingar

Tann, sum selur sítt æviga lív fyri henda heimin,

Skjótt finnur hann, at hann er svikin, bæði í nútíð og framtíð

Um eg gjørdi eina synd, hevði tað ikki brotið

Mín sáttmála við Profetin, Ei heldur skorið mína samband við hann

Tí eg havi eina vernd frá honum

Við at verða nevndur Muhammad, og hann er tann trúfastasti Av øllum menniskjum í at halda sáttmálan

Á Dómsdegi, um hann ikki tekur meg við hondini

Úr reinari góðsku, so sig bara, “Hvør ein ræðulig endi!”

Langt frá honum at nokta tí vónríka hansara gávur

Ella at venda aftur onkrum, sum søkir skjól, Uttan at viðgera hann virðiliga

Tí síðan eg havi givið øll míni hugsanir til hansara lovsong,

Havi eg funnið hann at vera besta tryggingin fyri mína frelsu

Hansara gávumildni svíkur ikki, sjálvt eina hond, sum er dustað og fátæk,

Tí regnið kann sanniliga føra blómur fram, sjálvt á teir mest grýtutu bakkar

Eg havi ikki longur ynski fyri blómurnar av hesum heimi,

Sum hendur Zohayrs savnaðu inn fyri hansara lovsong til Harim