Tíðindi um hansara útferð skaptu ótta í hjørtum fíggindanna,

Sum óvitandi seyðir, ið verða skelkaðir av brádliga ljóði

Hann møtti teimum á hvørjum bardaga,

Til teir vóru sundurskornir av spjótum, Sum kjøt á slaktarans blokki

Teir tráaðu eftir at flýggja, næstan avundsjúkir

Líkini, ið ørnir og gripir bóru avstað

Næturnar gingu, uttan at teir kundu telja tær,

Uttan um tær vóru nætur av Heiløgu Mánunum

Sum um trúgvin var ein gestur, ið kom til teirra garðar,

Við hvørjum djarvum høvdingi klárur at ríva kjøtið av fíggindum sínum

Viðførandi eina hav av vápnaðum monnum á skjótum hestum,

Kastandi fram aldur av djarvum krígsmonnum í bardaga

Hvør svarið Allahs kall, søkjandi Hansara náði,

Setandi á eina harða álop, at ríva út vantrúgv við rótum

Til trúgvin á Islam, takk vera teimum,

Eftir útlegd frá heimlandi sínum, Var aftur sameind við síni ætt

Altíð vard frá fíggindum sínum av besta faðir

Og besta maður, So at hon var hvørki foreldraleys ella einkja

Teir vóru fjøll — spyr teir, ið bardust móti teimum,

Hvat teir sóu av teimum á hvørjum bardaga

Spyr Hunayn, spyr Badr, spyr Uhud — tíðarskeið av deyða og oyðing,

Meira óluksalig fyri teir enn deyðiligar farsóttir

Teirra glansandi svørð komu aftur sløkk og blóðig,

Eftir at hava drukkið djúpt undir svørtum lokkum á fíggindum sínum

Sum rithøvundar, ið brúka reyrpennir fyri spjót,

Teirra pennir lótu einki part av kroppunum ómerkt ella ómerkt

Vápnaðir til tenn, tó ein serlig dygd skildi teir,

Sum ein rós skilst við sín anga Frá tornutum salamtræi

Sigursvindarnir vildu geva tær teirra anga,

So at tú ímyndar tær hvørja djarva av teimum At vera ein vakur blóma í knúti

Sum um, ríða teirra hestar, teir vóru blómur, ið blóma á eini hædd,

Haldnir har ikki av stramleikanum av søðlunum, Men av fastleikanum av teirra avgerð

Fíggindahjørtu í ófriði, ræðandi av teirra mektiga mátti,

Kundu næstan ikki skilja djarvar krígsmonnum frá seyðaflokki

Teir, ið fáa hjálp frá Sendiboða Allahs —

Sjálvt leyvur, ið møta teimum í teirra hellum, vildu verða tagdar av ótta

Tú sást ongantíð ein vinur av honum óhjálptur av honum,

Ei heldur ein fíggindi av honum ósigraður

Hann setti sítt samfelag innan festningur av síni trúgv,

Sum leyvan setur seg niður við sínum ungar í sínum helli

Hvussu ofta hava orð Allahs

Felt niður teir, ið stríddust við hann! Hvussu ofta hevur Klára Prøvan sigrað hansara mótstøðumenn í kjaki!

Nóg mikið av einum undri fyri teg — slík vitan funnin

Í onkrum ólærdum, livandi í Aldur av Óvit, Og slík fínleiki í einum foreldraleysum!