Trøini komu til hansara, tá ið hann kallaði, bøygjandi

Gingandi móti honum á stokkum uttan føtur

Sum um tey høvdu skrivað linjur av vakrari kalligrafi

Við greinunum eftir allari leiðini

Sum skýggið, ið flutti við honum, hvar hann fór

Verjandi hann frá hinum brennandi ovninum av miðdegi

Eg svørji við [Harran av] mánanum, sum varð klovin í tvey

Vissuliga hevur tað samband við hansara hjarta, eitt satt og vælsignað eið

Og við dygdina og tignina, sum varð umfatað í hellinum

Meðan hvørja eygnakast av vantrúgvandi var heilt blindt fyri tí

Hin sanni og hin sannorði varð verandi í hellinum

Meðan teir uttanfyri søgdu hvør við annan, ‘Tað er eingin í hesum helli.’

Teir grunaðu ikki, at ein dúgva skuldi sveima verjandi

Ella at ein kongsvevndur skuldi spinna sítt net til hjálp fyri besta av Skapanini

Allahs umsorgan og skjól fríggjaði hann frá tørvinum at leita

Til brynjor og borgir fyri hansara verju

Hvørja ferð, ið tíðirnar hava viðfarið meg órættvíst, og eg havi vent mær til hansara

Fyri skjól, havi eg altíð funnið trygd við hann, óskaddur

Og ongantíð havi eg søkt ríkidømi av báðum heimum frá hansara hond

Uttan at fáa opinhenta gávumildni frá besta av gevarum

Nýt ikki at nokta opinberingarnar, sum hann fekk í sínum dreymum

Tí vissuliga, hóast hansara eygu sovnaðu, hevði hann eitt hjarta, sum ongantíð sovnaði

Tað var frá tí tíð, tá ið hann náddi profetskap

Tí dreymar hjá einum, sum er komin til aldur, kunnu ikki verða noktaðir

Gud verði lovaður! Opinbering er ikki nakað, ið verður fingið

Ei heldur er ein profets vitan um hitt ósædda at verða grunað

Hvussu nógvir sjúkir hava verið grøddir við hansara hond

Og hvussu nógvir, næstan drivnir til ørskap av syndabandi teirra, hava verið settir fríir

Hansara bøn førdi nýtt lív í árið av ófruktbærum turki

Soleiðis at tað stóð út millum tey myrku árini Sum hin vakra hvíta strípan á pannuni á einum hesti

Skýin stoyttu regn, inntil tú hevði hildið

Dalurin fløddi við vatni frá opna havinum, Ella frá brotna stílinum av ‘Arim