Er tað minnið um grannarnar í Dhu Salam

Sum hevur gjørt tín eygu so reyð av tárum?

Ella er tað vindurin, ið blæsur frá Kázima

Og eldingin, ið lýsir í svarta nátt frá Iḍam fjalli?

Hvat er galið við tínum eygum, at tá tú biður tey halda uppat,

Gráta tey bert meira? Og hjarta títt – tá tú roynir at vekja tað,

Gerst tað bert meira ørkymlað

Trýr tann, ið er forelskaður, at kærleikin kann dyljast

Millum rennandi tár og brennandi hjarta?

Um ikki fyri kærleika, hevði tú ikki grátið yvir sporini eftir tín kæra,

Ei heldur verið vøkur við at minnast viðarlundina og fjallið

So hvussu kanst tú nokta henda kærleika, tá so sannir vitnir

Sum tár og útmødd útsjónd hava vitnað móti tær?

Kærleikans pína hevur skrivað tvær linjur av tárum og sorg

Á tínum kinnum, bleik sum bahár og reyð sum canam

Ja, ein sjón av tí, eg elski, kom til mín um náttina, og eg kundi ikki sova,

Åh, hvussu kærleikin forðar fyri at njóta gleði við síni pínu!

Tú, ið vil ávísa meg fyri henda reina kærleika, góðtak mína umbering.

Um tú veruliga var rættvís, hevði tú ikki ávísað meg yvirhøvur

Møguliga verður tú skánaður fyri eitt ástand sum mítt! Mín loynd kann ikki dyljast

Fyri mínar baktalarar, ei heldur verður nakrantíð ein endi á mínum sjúkdómi

Tú gavst mær álvarsama ráðgeving, men eg hoyrdi hana ikki,

Tann, ið elskar, er heilt deyvur fyri teimum, ið lasta hann

Eg mistreysti enntá ráðgevingina frá mínum egnu gráu hárum, ið ávísa meg,