Kærleikans fólk segði við meg:

Um Gud roynir teg við hesum kærleika,

Veit, at hansara støða er høg og dýrabar;

Sjálvt lærdir menn eru ráðaleys av honum.

Eingin sannur kærleiki uttan samband,

Og einki samband, ið ikki er dýrt vunnið.

Einki vín uttan tað innsiglaða,

Og eingin andaligur støði uttan at røkka hæddunum.

Meðan eg lá djúpt í mínum svøvni,

Stóðu Guds menn yvir mær.

Teir søgdu við meg: Reis teg, tú sovandi,

Og minst til tín æviga Harra.

Fólkið sigur, at eg eri villur,

Men mín vegur er longu skorin og klár.

Tí um eg eri gjørdur reinur við mínum Harra,

Tá hevur mannsins dómur ongan týdning.

Morgunin er brostin yvir Mínum Kæra,

Inntil eg sá Hann við mínum egnu eygum.

Tú einsamallur ert mín leitan, o mín Gud,

Og Tú hevur meira rætt til mín enn eg havi til meg sjálvan.