Tú, ið sær míni tár floyma sum óendaligt regn

úr báðum eygum, meðan sjúka sýnir seg á mínum likami

Undrast ikki, sjálvt um eg gerist sum lívleysar leivdir

tí ein gasella á fløtuni, millum bān-trøini og fjallið

Hevur hildið tað loyviligt í halgu mánaðunum at úthella mínum blóði

undrast heldur á mína støðu, tí ongantíð áður

Óttaðist eg mótgang, sjálvt um hann rætti hendurnar móti mær

men kærleikin hevur gjørt meg doyvan, og míni orð vóru talað til fánýtis

Lagnan feldi eina leyvu við eygunum á ungari gasellu

tú, ið býrt á fløtuni, bjarga honum, ið býr í kjarritinum

Mín elskaði herjaði á mítt hjarta við pílum frá sínum hvassa blikki

og læt meg reika vilstan uttan nakra leiðing

Tá hann rakti meg og pílur hansara veikti mína mótstøðu

noktaði eg fyri sárinum og fjaldi pílin í mínum hjarta

Tí sár frá tí elskaða geva mær ongan sársauka

tá mín máni kemur undan, verður mánin sjálvur fjaldur

Langan tíð havi eg nýtt næturnar í hugsan og vøku av kærleika til hansara

sál mín er hansara, mítt blóð, mín hoyrn og mítt sýni

Tú, ið átalar meg fyri at elska hann, kærleiki er lagnan

hevði slíkur longsul tært teg, hevði tú hvørki spottað ella ákært