هَذَا الْمَقَامُ الَّذِي لَاذَتْ بِهِ الْأُمَمُ
Hetta er staðurin, ið tjóðirnar søktu skjól hjá.
Fo
هَذَا الْمَقَامُ الَّذِي لَاذَتْ بِهِ الْأُمَمُ
وَأَذْعَنَتْ لِعُلَاهُ الْعُرْبُ وَالْعَجَمُ
Hetta er staðurin, har tjóðir leita sær skjól
og arabar og fremmand lúta fyri hansara tign
هَذَا مَقَامُ رَسُولِ اللَّهْ أَكْرَمُ مَنْ
جَاءَتْهُ مِنْ رَبِّهِ الْأَحْكَامُ وَالْحِكَمُ
Hetta er staður Guðs sendiboða, tann dýrasti av øllum
ið frá sínum Harra fekk boðorð og vísdóm
هَذَا مُحَمَّدُ الْهَادِي الَّذِي مُحِيَتْ
عَنَّا بِنُورِ هُدَاهُ الْظُّلْمُ وَ الْظُّلَمُ
Hetta er Muhammed, veigarin, hvers leiðarljós
týndi burtur órætti og myrkri frá okkum
هَذَا الَّذِي قَدْ سَمَا فَوْقَ الْسَّمَا
إِلَى مَقَامِ عِزٍّ تَنَاهَتْ دُونَهُ الْأُمَمُ
Hetta er hann, ið hevjaði seg yvir himnarnar
til eina tign, ið onnur fólkasløg ikki røktu
يَا سَيِّدِي يَا رَسُولَ اللَّهْ يَا أَمَلِي
يَا مَنْ أَلُوذُ بِهِ إِنْ زَلَّتِ الْقَدَمُ
Á, harri mín, á, Guðs sendiboði, á, mín von
tú, sum eg leiti til, um fóturin svíkur
بِكَ اهْتَدَيْتُ إِلَى الْإِيمَانِ فَاتَّصَلَتْ
بِذَاكَ عِنْدِي مِنْ أَفْضَالِكَ الْنِّعَمُ
Við tær fann eg leiðina til trúnna, og tess vegna
fylgdu mær tínar vælgerðir og ríku signingar
صَلَّى عَلَيْكَ إِلَهُ الْخَلْقِ مَا سَجَعَتْ
وَرْقٌ وَمَا هَطَلَتْ مِنْ سُحْبِهَا دِيَمُ
Skapari alheimsins signi teg, so leingi sum dúvan kurrar
og regnið strímar støðugt úr skýnum