Ein vøkur mær gleðir okkum

altíð og kennir okkum

Hon kom fyri at geva okkum

rættvísi og miskunn

Frá eini máttmiklari tign

lukkusom er hon kend

Við fegurð er hon lýst

í loyndum og opinbart

Fullkomin í ljóma

skapt eftir hennara lyndi

Alt er í samljóði

frá honum skein ljósið

Hennara keldur runnu klárar

hennara ynski vórðu nádd

Hennara dygdir gjørdust

tindurin á øllum stoltleika

Hennara góðu verk breiddu seg

hennara gleðisboð ferðaðust

Hennara tankar leiða

sálirnar til vissu

Í hansara lýsing eru dýpar lærur

eingin maður hevur lýst tær

Og øll standa bilsin

æviga burtur í kærleika

Ein vøkstur miðalstórur

júst sum tú sært hansara lyndi

Hann ber av í ásjón

øllum teimum ið eru hávaxin

Í hansara andliti er ein máni

í hansara munni eru perlur

Í hansara talu er blygdsemi

hann var prýddur við tøgn

Ein breið panna

ið boygdist fyri Gudi

Við vísdómi reisti hon seg

í tign og kunnleika

Í hansara andliti er bjartleiki

í hansara eyga er djúp svørta

Í brúnum er ein bogi

prýddur við vakurleika

Um hann sæst, fylgir honum

eitt ljós ið fylgist við honum

Nøsin og hennara ryggur

var hávaksin og bogað

Hansara munnur er breiður

og bróstið er vítt

Magin er javnur

við bróstið, so grannur

Andlitið er sum ein perla

og liturin er rósukendur

Sálin er ljóskend

hon upplýsti alheimar

Hansara liðir eru stórir

reinur í øllum kenslum

Einastandandi í sínum lógum

eingin var sum hann

Eygnahárini svørt sum kohl

tenninar skygdu klárar

Sum kjarnur í granatepli

hevur tú sæð granatepli?

Og eitt tætt skegg

ið var javnt og vakurt

Og hárið var mikið

tað fór ikki niður um oyruni

Fullmánin í myrkrinum er hansara munnur

tá ið hansara smíl sæst

Og alt er hansara slóð

á landi og í víkum

Hann knýtti skyldskapin

og bar byrðarnar hjá øllum

Og góðgerðarmaður var hann

í loyndum og opinbart

Í skapninginum er hansara tign

í sannleikanum er hansara dýping

Hansara góðska ber av

jinn og mannaættini

Hansara nalvastong

frá vakurleikanum í hansara ljóma

Einki er sum hansara eygnabragd

í tign og trúgv

Ein fín hárastripa

hann var fremstur í tign

Og dýrdarsamur í dygd

hann var harrin yvir mannaættini

Hann er grannur um hælin

og bróstið var vítt

Avgerandi talu fekk hann

hann var snjallari enn Sahban

Sum moskus í einum blástri

hann stígur niður sum av brekku

Hann fær tann troytta at gloyma

fólk og fósturland

Kærleiki til hansara er trúgv

og hatur til hansara er vantrúgv

Vei tí sum hevur vanært

eitt menniskja í lovsongi

O Harri, ger okkum sæl

við hansara ljósi leið okkum aftur

Til vit síggja tað vakrasta

í hesum heimi og hinum næsta

Friður og signing frá Tær

ið gav heiminum náði

Yvir profetinum í allar ævir

ein Harri, hvørs tign er høg

Somuleiðis Al-Zahra

og hennara ljómandi móðir

Og øllum teirra fólki

so leingi sum mánin sissar okkum