گفتم آن زمان که از من نهان گشت

نورِ سیمایِ پوشیده و والایِ تو

به خدا سوگند که رنجی مرا گداخت

که در آن طعمِ مرگ را چشیدم

و چشمانم از ناله و مویه

همچون چشمه‌ساران روان گشته‌اند

و پلک‌هایم را هر چه بارید کفایت نکرد

تا آن‌که خود نیز خشکیده گشتند

دلم شیدا گشت و شوقم افزون شد

پس وصالِ تو کِی میسر خواهد بود؟

نور از دیدگانم رخت بربست

ای ماهِ زیبا، بر این چشم‌ها تسلا بخش