صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
ای سلام، بر وسیله درود فرست.
Fa
Fa
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
ای سرچشمهی سلامت، درود فرست بر آن وسیلهی تقرب
و بر خورشیدِ مردمان، بر طلعتِ لیلی
يَا سَاقِي الْعُشَّاقْ أَمْلَ الْكُؤُوسَا
مِنْ خَمْرِ الْأَذْوَاقْ يُحْيِي النُّفُوسَا
ای ساقیِ عاشقان، جامها را لبریز کن
از شرابِ ذوق و شهود که جانها را زنده میکند
حَضْرَةُ الْإطْلَاقْ أَبْدَتْ شُمُوسَا
مَحَتِ الرَّوَاقْ عَنْ وَجْهِ لَيْلَى
از ساحتِ بیکرانگی، خورشیدهایی طلوع کردند
که پرده را از رخسارِ لیلی زدودند
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
ای سرچشمهی سلامت، درود فرست بر آن وسیلهی تقرب
و بر خورشیدِ مردمان، بر طلعتِ لیلی
مُبْتَغَى الْعُشَّاقْ حِينَ تَجَلَّى
فِي ذَاتِ الْخَلَّاقْ اَلْمَوْلَى جَلَّ
مقصودِ عاشقان آن دم که تجلی یافت
در ذاتِ آفریدگار، آن سرورِ والامقام
مِنْ بَحْرِ الْإِطْلَاقْ حِينَ تَجَلَّى
بِكُلِّ رَوْنَقْ جَمَالُ لَيْلَى
از دریای بیکرانگی آنگاه که پدیدار گشت
با تمام شکوه و رونق، زیباییِ لیلی
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
ای سرچشمهی سلامت، درود فرست بر آن وسیلهی تقرب
و بر خورشیدِ مردمان، بر طلعتِ لیلی
صَاحَتِ الْأَطْيَارْ فَوْقَ الْمَنَابِرْ
وَفَاحَ الْأَزْهَارْ وَالرَّوْضُ عَاطِرْ
مرغان بر فرازِ منبرها نغمه سر دادند
و عطر گلها پیچید و گلستان معطر گشت
رَنَّتِ الْأَوْتَارْ وَالْحِبُّ حَاضِرْ
غَنِّ يَا خَمَّارْ بِحُسْنِ لَيْلَى
تارها به طنین آمدند و محبوب حاضر است
ای بادهگردان، از زیباییِ لیلی نغمهخوانی کن
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
ای سرچشمهی سلامت، درود فرست بر آن وسیلهی تقرب
و بر خورشیدِ مردمان، بر طلعتِ لیلی
يَا عَيْنَ الْعُيُونْ ظَهَرْتَ جَهْرَا
بِجَمْعِ الْفُنُونْ كَأْسًا وَخَمْرَا
ای چشمهی چشمهها، تو آشکارا ظاهر شدی
در تمامِ صورتها، هم به سانِ جام و هم شراب
زَالَتِ الشُّجُونْ طَابَتِ الْحَضْرَةْ
بِالسِّرِّ الْمَكْنُونْ مِنْ كَنْزِ لَيْلَى
غمها سپری گشت و محفلِ حضور شیرین شد
به آن رازِ نهفته در گنجینهی لیلی
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
ای سرچشمهی سلامت، درود فرست بر آن وسیلهی تقرب
و بر خورشیدِ مردمان، بر طلعتِ لیلی
اِبْنُ يَلِّسْ هَامْ لَمَّا سُقِيَا
مِنْ خَمْرِ الْأَذْوَاقْ فَانِي بَاقِيَا
ابن یلِّس چون نوشانده شد، مدهوش و حیران گشت
از شرابِ ذوق؛ فانی شد و در بقا جاودانه ماند
عَلَيْكَ السَّلَامْ خَيْرَ الْبَرِيَّةْ
مَا سُقِيَ الْمُدَامْ فِي حَيِّ لَيْلى
بر تو باد سلام، ای بهترینِ آفریدگان
تا آن زمان که در کویِ لیلی، شراب مینوشانند