در سرزمین عقیق گرد هم آمدیم

ما و آن سیاه‌چشمان

گمان مبر که مجنونِ لیلی شیدا بود

او تنها اندکی از این جنون را چشیده بود

ای چشمانم، مرا به ستوه آوردید

و ای پلک‌هایم، با من بی‌وفایی کردید

ای دلکِ کوچکِ من، صبوری پیشه کن

بر دوریِ آنان که از من جدا گشتند

روز دوشنبه از آنان جدا شدم

و سپیده‌دمِ سه‌شنبه، از دوری‌شان به تنگ آمدم

آنان سرورانی بودند که مرا واگذاشتند

تا از دیدگانم سرشکِ خون ببارم

چندان گریستم که حتی مرغان

بر روی شاخسار بر من دلسوزی کردند

به خدا سوگند اگر از اشتیاق جان سپردم

مرا با سرشکِ دیدگانم غسل دهید

بر من مویه کنید و بگویید

این است کشته‌یِ جادویِ چشمان

همواره در میانِ مَرکب‌ها ماندم

و گفتم تو را به خدا، مرا نیز با خود ببرید

به سوی منزلگاهِ قومِ من روانه شدند

برفتند و با من وداع نکردند

ای قاصدِ من، به سوی آنان بشتاب

و بر دست‌هایشان بوسه بزن

سلامِ مرا به آنان برسان

باشد که مرا دوباره بپذیرند

قاصد در حالی که می‌خندید نزد من آمد

و گفت مژده باد که زمانِ آشتی فرا رسیده است

به حقِ نان و نمکی که میانِ شماست

آنان مرا به وصالِ خویش نوید دادند