يَـا سَـيِّـدَ الرُّسْـلِ غَـارَة
ای سرور پیامبران، پناه بده
Fa
Fa
الله الله يَا الله الله الله يَا الله
يَـا رَبِّ صَـلِّ عَـلَـى الـمُخْتَارِ خَيْرِ العَبِيدْ
الله الله ای خدا، الله الله ای خدا
ای پروردگار، بر آن برگزیده و بهترینِ بندگان درود فرست
يَـا سَـيِّـدَ الرُّسْـلِ غَـارَةْ لِأَقَـلِّ الـعَـبِـيـدْ
بِـوَصْلِ مَـحْبُوبِ قَـلْبِي يَـنْطَفِي ذَا الوَقِيدْ
ای سرورِ رسولان، فریادرسِ کمترین بنده باش
که با وصالِ محبوبِ دلم، این آتشِ برافروخته فرو مینشیند
قَـدْ يَـجْـمَـعُ اللهُ مِـنْ بَعْدِ الأَيَـاسِ البَعيدْ
وَكَيْفَ آيِسْ وَهُـوْ قَـادِرْ عَـلَـى مَـا يُرِيـدْ
بسا که خداوند پس از نومیدیِ دور و دراز، وصال بخشد
و چگونه نومید باشم در حالی که او بر هر چه اراده کند تواناست
نَـذَرْتُ شَافْعَلْ إذَا شَاهَدْتُ عَيدِيدَ عِيدْ
يَــا وَادِيَ الغِيدِ ذِي مَــا مِثْلُهُمْ قَــطُّ غِيدْ
نذر کردهام که اگر عید را در «عیدید» ببینم چنین و چنان کنم
ای وادیِ خوبرویان که هرگز خوبرویانی چون آنان نبوده است
قُـولُـوا لَـهُـمْ: مَـا تَـرِقُّوا لِلغَرِيبِ الوَحِيدْ
مَـهْـلاً مِـنَ البُعْدِ مَهْلاً مَـا عَـلَـى ذَا مَزِيدْ
به آنان بگویید: آیا بر این غریبِ تنها دل نمیسوزانید؟
از این دوری بس کنید، بس؛ که بیش از این تاب و توانی نیست
وَلَا بَـلـي قَــطّْ شَوْقِي غَـيـرَ دَائِـمْ جَدِيدْ
لِعَيْدَرُوسِ الـمَـعَـالِـي ثُــمَّ سَعْدِ السَّعِيدْ
شوق من هرگز کهنه نشود، بلکه همواره پایدار و تازه است
برای «عیدروسیِ» والامقام و آن «سعدِ» نیکبخت
كَـمْ دَمَّـرُوا لِـي أَعَـادِي رُبَّ ظَـالِـمْ عَنِيدْ
وَأَنَا بِهِم إِنْ قَصَرْ جَهْدِي فِي النَّاسِ جِيدْ
چه بسیار دشمنان و ستمکارانِ خیرهسر که برایم در هم کوبیدند
و من به واسطهی آنان، هرچند ناتوان باشم، میان مردمان سربلندم
وَكُـلُّ عَـامٍ يَـقُـولُــوا هَــانْ وَأَنــا أَزِيــدْ
بِـعَـونِ رَبِّـي وَأَخْـتِـمْ بِـالـوَلِـيِّ الـحَمِيدْ
هر سال میگویند او فرسوده گشت، و من در فضل میافزایم
به یاریِ پروردگارم، و سخن را با آن ولیِّ ستوده ختم میکنم
صَـلُّـوا عَـلَـى أَحْـمَـدْ وَمَـنْ صَلَّـى عَـلَـى أَحْـمَـدْ يُـفِـيـدْ
بر احمد درود فرستید، که هر کس بر احمد درود فرستد بهرهمند میگردد