أَيَا مُرِيْدَ الله
Fa
الله الله الله الله سَيَّدِي الله
الله الله الله اَلْعَظِيْمُ الله
الله الله الله الله سرور من الله
الله الله الله خدای بزرگ است الله
أَيَا مُرِيْدَ اللهُ نُعِيدْ لَكْ قَوْلِ اصْغَهْ
إِذَا تَفْهَمْ قَوْلِي بِهِ تَصِلْ لِلّهْ
ای پوینده راه خدا، سخنی را برایت باز می‌گویم، پس بدان گوش فراده
اگر کلام مرا دریابی، به واسطه آن به خدا می‌رسی
عَلَيْكَ يَا مُرِيدْ بِخَمْرَةِ التَّوْحِيدُه
وَإِنْ تَبْغِ الْمَزِيدْ فَالْغَيْرُ عَنْكَ انْسَهْ
ای مرید، بر تو باد نوشیدن شراب توحید
و اگر خواهان بیش از این هستی، پس غیر او را از یاد ببر
فَاذْكُرْ الاسْمَ الْأَعْظَمْ وَاطْوِ الْكَوْنَ تَغْنَمْ
وَخُضْ بَحْرَ الْقِدَمْ فَذَاكَ بَحْرُ الله
نام اعظم را ذکر کن و جهان را درنورد تا بهره‌مند شوی
و در دریای ازل غوطه‌ور شو که آن دریای خداوند است
وَخُضْ بَحْرَ الْأَنْوَارْ وَالْمَعْنَى وَالْأَسَرَارْ
وَافْنِ هَذِي الدِّيَارْ يَبْلُغْ قَلْبُكْ مُنَاهْ
در دریای انوار و معانی و اسرار فرو رو
و این دیار را فانی ساز تا قلبت به مقصود خویش برسد
وَلْتَفْنَ في الْمَعْبُودْ تَذُوقْ مَعْنَى الشُّهُودُ
إِذْ لَيْسَ ذَا الْوُجُودْ إِلَّا مِنْ نُورِ الله
در معبود فانی شو تا معنای شهود را بچشی
چرا که این وجود چیزی نیست جز نوری از نور خدا
الْمُلْكُ وَالْمَلَكُوتْ كَذَاكَ الْجَبَرُوتْ
فَكُلُهَا نُعُوتْ وَالذَّاتُ مُسَمَّاهُ
مُلک و ملکوت و همچنین عالم جبروت
همگی تنها صفت‌اند و ذاتِ اوست که مسمّای آن‌هاست
فَغِبْ عَنِ الصِّفَاتْ وَافْنَ في ذَاتِ الذَّاتْ
هَذِي تَلَوُّنَاتْ مَصِيرُهَا لِلِهُ
پس از صفات غایب شو و در ذاتِ ذات فانی گرد
این‌ها دگرگونی‌های رنگارنگی است که سرانجامشان به سوی خداست
إِلَيْهِ الْمُنْتَهَى وَمِنْهُ الْمُبْتَدَا
وَالْآنَ قَدْ بَدَا وَالْكَوْنُ فِي حُلَاهْ
غایت به سوی اوست و آغاز از اوست
و اکنون او تجلی کرده و هستی در زیورهای اوست
لَهُ الْكَوْنُ مِرْآتْ وَمَظْهَرُ الصِّفَاتْ
مُحَمَّدْ نُورُ الذَّاتْ عَلَيْهِ صَلَّى الله
جهان برای او آینه‌ای است و جلوه‌گاه صفات
محمد نورِ ذات است که درود خدا بر او باد
الْعَلَاوِيْ يَقُوْلْ قَوْلًا مِنْهُ مَقْبُولُ
تَهِيْمُ بِهِ الْعُقُولْ تَغِيبْ فِي ذَاتِ الله
«عَلوی» سخنی می‌گوید که از او پذیرفته است
عقل‌ها در آن حیران می‌شوند و در ذات خدا غایب می‌گردند