از جمال هستی است باده‌ی من

آن را ناب و حلال چشیده‌ام

و آن از اوصافِ ماهِ تمامِ من است

که همه‌ی آن زیبایی را در بر گرفته است

چهره‌ای که پرتوِ آن درخشان گشت

و جهان آینه‌ی او گردید

ای دل، اگر لقای او را می‌جویی

پس هوای خود را با هوای او یگانه کن

من به روح، آسمانی بلندمرتبه‌ام

من به جسم، غباری ناچیزم

من گلم، من آبم

و از وجد خویش در ناز و خرامانم

و روح به جایگاهِ والای خویش برآمد

و دل به نگهبانی و رعایتِ آن پرداخت

و جسم در مسیرِ خویش شتافت

تا بدان‌سان به آرزوی خود دست یابد

ای ملامت‌گری که از سرِ جهل نکوهش کردی

عاشقی را که به مقامِ وصل رسیده است

اگر از سرِ صدق ملامت کنی، خود نیز مبتلا شوی

و در دم، طعمِ این عشق را خواهی چشید

با فانی گشتن از هر چه غیرِ اوست

در ساحتِ بقایِ او پناه می‌یابی

و با خنکایِ شرابِ رضایِ او

سوزِ آتشِ دل خاموش می‌شود

درودهایِ خداوند هدیه باد

که از هر بویِ خوشی، معطرتر است

بر آن پیامبری که جلوه‌گر گشت

و نورش گمراهی را از میان می‌برد

با سلامی که پایان‌ناپذیر است

و بر خاندانِ والامقام و ارجمند

و بر یاران و پیروانِ او

و بر همه‌ی مردانِ راهِ خدا