يَا خَلِقَا الْأَكْوَانْ بِا لْلُّطْفِ عَامِلْنِي
ای آفریننده کائنات، با لطف با من رفتار کن.
Fa
Fa
يَا خَلِقَا الْأَكْوَانْ
بِا لْلُّطْفِ عَامِلْنِي
ای آفرینندهی جهانها
با لطفِ خویش با من مدارا کن
مَا لِيْ عَمَلْ يُرْضِيْكْ
أَنْتَ الْغَنِيْ عَنِّي
مرا عملی نیست که تو را خشنود سازد
و تو از من بهکمال بینیازی
يَا وَاهِبَ الْإِحْسَانْ
تَقْوَاكَ أَلْهِمْنِي
ای بخشندهی جود و احسان
پرهیزگاریات را بر دلم الهام کن
قَدْ خَابَ الَّذِيْ يَعْصِيْكْ
سُبْحَانَكَ ارْحَمْنِي
به راستی زیانکار شد آنکه نافرمانیات کرد
منزّهی تو، بر من رحمت آور
يَا خَلِقَا الْأَكْوَانْ
بِا لْلُّطْفِ عَامِلْنِي
ای آفرینندهی جهانها
با لطفِ خویش با من مدارا کن
مَا لِيْ عَمَلْ يُرْضِيْكْ
أَنْتَ الْغَنِيْ عَنِّي
مرا عملی نیست که تو را خشنود سازد
و تو از من بهکمال بینیازی
بِمَنْ حَوَى الأَنْوَارْ
وَالْفَضْلَ وَالأَسْرَارْ
به حقِ آن که جامعِ تمامیِ انوار است
و صاحبِ فضل و کرامت و اسرار
أَحْمَدْ ضِيَا الأَبْصَارْ
مَنْ مَدْحُهُ فَنِِّي
احمد که مایهی روشنیِ دیدگان است
و ستایشِ او هنر و پیشهی من است
يَا خَلِقَا الْأَكْوَانْ
بِا لْلُّطْفِ عَامِلْنِي
ای آفرینندهی جهانها
با لطفِ خویش با من مدارا کن
مَا لِيْ عَمَلْ يُرْضِيْكْ
أَنْتَ الْغَنِيْ عَنِّي
مرا عملی نیست که تو را خشنود سازد
و تو از من بهکمال بینیازی
يَا رَبُّ يَا رَحْمَنُ
صَلِّ يَا ذَا المَنِّ
ای پروردگار و ای خدایِ رحمان
درود فرست ای صاحبِ بخشش و عطا
عَالْرُّوحِ فِي الأَبْدَانْ
وَالْنُّورِ فِي العَيْنِ
بر آن روحی که در میانِ کالبدهاست
و بر نوری که در میانِ دیدههاست
يَا خَلِقَا الْأَكْوَانْ
بِا لْلُّطْفِ عَامِلْنِي
ای آفرینندهی جهانها
با لطفِ خویش با من مدارا کن
مَا لِيْ عَمَلْ يُرْضِيْكْ
أَنْتَ الْغَنِيْ عَنِّي
مرا عملی نیست که تو را خشنود سازد
و تو از من بهکمال بینیازی
مَا شَعْشَعَتْ أَنْوَارْ
مِنْ رَوْضَةِ الْمُخْتَارْ
تا زمانی که انوار میتابد و میدرخشد
از گلزارِ مصفایِ آن پیامبرِ برگزیده
وَغَرَّدَتْ أَطْيَارْ
تَشْدُو عَلَى الغُصْنِ
و تا زمانی که مرغانِ خوشنوا
بر فرازِ شاخساران نغمه میسرایند