ای فرستاده‌ی پروردگار جهانیانِ برین

خادمت بانگ برآورد: ای رسول، نزدیکی فرمای!

خادمت صدا زد ای رسول، پس مپسند که دیده شوم

محتاج و نیازمند به کسی جز خداوند بلندمرتبه.

خادمی در دورترین کرانه‌ی مغرب، محمد را می‌خواند

و جز فرستاده‌ی خدا، پناهگاهی برای خویش نمی‌بیند.

خادمی که بر درگاه اقامت گزیده و امیدوار است

به پذیرشی کریمانه، هرچند که درنگش به درازا کشیده است.

در چشم من هر که جز احمد است خُرد و ناچیز گشت

که من از آن هدایتگرِ بندگان، تمنای عطایی بزرگ دارم.

ای نیک‌سیرت و گشاده‌بخش، چه بهره‌ای مقدر می‌کنی

برای مهمانِ بزرگواری که سخن خویش را به نیکی بیان کرد.

پس به قدر کرامتِ دستانت بدو عطا کن ای برگزیده‌ی

آفریدگان، بخششی که هرگز بیمِ پایان و زوال در آن نباشد.

چرا که تو بر هر زنده و جانداری نعمتی بخشیده‌ای

و من همچون جوینده‌ای فروتن، آرزومند فضل و عطای توام.

بر تو باد درود خداوند و سلامِ او

که دربرگیرنده‌ی یاران پیامبر و خاندان اوست.