يَمِّمْ نَحْوَ الْمَدِينَةْ تَرَى الْأَنْوَارْ
رو به سوی مدینه کن تا انوار را ببینی
Fa
Fa
يَمِّمْ نَحْوَ الْمَدِينَةْ تَرَى الْأَنْوَارْ
وَاقْصُدْ حِمَى نَبِيِّنَا طَهَ الْمُخْتَارْ
رو به سوی مدینه کن تا انوار را مشاهده کنی
و آهنگِ حریمِ پیامبر ما، طه برگزیده را نما
مُحَمَّدْ يَا أَبَا الْزَّهْرَا نَرْجُو نَظْرَةْ
أَرَى الْقُبَّةَ الْخَضْرَا لَيْلًا وَنَهَارْ
ای محمد، ای پدر زهرا، چشمانتظار نگاهی هستیم
گنبد سبز را شب و روز در برابر دیده دارم
مُحَمَّدْ يَا أَبَا الْقَاسِمْ إِنِّي هَائِمْ
عَسَى تَقْبَلْنِيْ خَادِمْ أَنَا وَالْحُضَّارْ
ای محمد، ای پدر قاسم، من شیدا و سرگشتهام
باشد که مرا و همه حاضران را به خدمتکاری بپذیری
فَامْدُدْ يَدَكْ وَالْبَاعَا وَالْذِّرَاعَا
وَاطْلُبْ مِنْهُ الْشَّفَاعَةْ وَقْتَ الْأَسْحَارْ
پس دست و بازو و تمامِ توان خویش را بگشا
و در سحرگاهان از او طلب شفاعت کن
وَقِفْ حَوْلَ الْضَّرِيحِ يَا فَصِيحِ
وَاغْسِلْ قَلْبَ الْجَرِيحِ مِنَ الْأَْكْدَارْ
و ای سخنور، پیرامون آن ضریح بایست
و دل مجروح را از تمام زنگارِ غمها بشوی