رشک می‌برم بر آن ریگی که بوسید پای او را

حسد می‌ورزم بر آن شهدی که چشید حلاوتش را

بر آن پرندگانی که سایه افکندند بر فراز سرش

بر آن عنکبوتانی که بافتند تار مقدس خویش را

تا پاس بدارند او را از گزند دشمنانش

رشک می‌برم به ابرهایی که برآمده از دریاهایند

که بخشیدند او را پناهی از گرمای سوزان

از خورشیدی که نورش را یارای برابری نبود

با روی او که چهره‌اش چنان تابان می‌درخشید

که همه چیز در ظلمتِ شب، روشن و پیدا گشت

رشک می‌برم بر آن درختانی که نابینا نگریستند

بر قامتِ او، در حالی که سخت مبهوت گشتند

ندانسته که آیا آفتاب برآمده است یا نه

اما خود را در پیوندی یکتا و هم‌آوا یافتند

با آنان که به فرمانش نماز و روزه داشتند

تنها بدان سبب که او بدان امر کرده بود

با صدق و مهربانی و بخشندگیِ بسیار

از سوی پروردگاری که چنین روشنی بخشید

رحمت او در وجود آن فرستاده‌اش تجلی یافت

تا دل‌های ما را به سوی ملکوت متمایل سازد

رشک می‌برم بر همه‌ی آنان که در کنارش بودند

و دگرگونیِ دوران و پیروزیِ حق را بدیدند

آن دم که حق چیره گشت و باطل گریزان شد

و امید، زندگی را به کالبدِ مردگان بازآورد

مردان و زنان به واسطه‌ی او کرامت یافتند

تا با هم در پیِ دیدارِ وجهِ کریمِ الهی باشند

رشک می‌برم به آن جامی که او را سیراب کرد

به اندیشه‌هایش که ما را به تفکر واداشت

ای کاش خیالی می‌بودم گذرا در خاطرِ او

که او را به چنین کرداری کریمانه برمی‌انگیخت

این جهان برای من به قدرِ پشیزی نمی‌ارزد

اگر می‌توانستم تنها اندیشه‌ای باشم در یادِ او

از سوی او به سوی خدا در گذرِ تمامی اعصار

آن‌گاه که وحی، مرحله به مرحله فرود می‌آمد

دریغ می‌خورم بر آنان که این را شگفت می‌پندارند

که بشنوند از او سخن از خدای یگانه را

یا اینکه او از سوی حق به سوی مردمان آمد

تا صیقل دهد گوهرِ خرد و بصیرتِ جانشان را

کبر است آن که ما را از آن بینش محروم کرد

که نیکان را به سوی نورِ او رهنمون می‌شود

او به ما آموخت که همگی بنده‌ی خدا باشیم

و اوست آن که نجات‌بخشِ آدمیان خواهد بود

بشریت را از چنگالِ غرور و گناه رها می‌سازد

محمد است که خداوند یار و پشتیبانِ اوست

پس در این روز خجسته باش و نغمه‌سرایی کن

که او زاده شد تا بهارِ ما را شکوه بخشد

با زنبق‌ها و گل‌ها و رستاخیزِ دوباره‌ی حیات

در زیرِ گنبدی سبز، همچون گنبدِ او بر روی زمین