آیا یاد همسایگان در ذی سلم

چشمانت را با اشک خونین کرده است؟

یا باد از سمت کاظمه وزیده

و برق در تاریکی از کوه اضم درخشیده است؟

چشمانت را چه شده که وقتی می‌گویی باز ایستید، بیشتر می‌گریند؟

و قلبت را چه شده که وقتی می‌گویی بیدار شو، بیشتر سرگردان می‌شود؟

آیا عاشق می‌پندارد که عشقش می‌تواند پنهان بماند

میان اشک‌های جاری و قلبی شعله‌ور؟

اگر عشق نبود، اشک‌هایت بر آثار باقی‌مانده از محبوبت نمی‌ریخت

و بی‌خوابی‌ات به یاد بید و کوه نبود

پس چگونه می‌توانی این عشق را انکار کنی وقتی که شاهدان صادق

چون اشک و لاغری علیه تو شهادت داده‌اند؟

رنج عشق دو خط اشک و اندوه

بر گونه‌هایت، مانند بهار و گل سرخ نقش زده است

آری، شبح محبوبم شبانه به سراغم آمد و خوابم را ربود

آه، چگونه عشق با درد خود لذت را مانع می‌شود!

ای کسی که مرا برای این عشق پاک سرزنش می‌کنی، عذر مرا بپذیر

اگر واقعاً منصف بودی، هرگز مرا سرزنش نمی‌کردی

باشد که از حال من در امان باشی! راز من نمی‌تواند

از بدگویان پنهان بماند و بیماری‌ام هرگز پایان نخواهد یافت

تو به من نصیحت صادقانه دادی، اما نشنیدم

عاشق به سرزنش‌کنندگان کاملاً ناشنواست

حتی به نصیحت موی سپید خودم که مرا سرزنش می‌کرد، شک کردم

در حالی که می‌دانستم نصیحت پیری و موی سپید از هر شکی بالاتر است