يَا وَاهِبَ الْإِنْسَانِ أَسْبَابَ الْهُدَى
ای بخشنده‌ی اسباب هدایت به انسان
Fa
يَا وَاهِبَ الْإِنْسَانِ أَسْبَابَ الْهُدَى
يَا مَنْ بِحَمْدِ الْعَالَمِينَ تَفَرَّدَا
ای بخشنده اسباب هدایت به آدمیان
ای که در ستایش جهانیان یگانه‌ای
لِي عِنْدَ بَابِكَ يَا إِلَهِي دَعْوَةٌ
فِيهَا رَجَاءُ الْعُمْرِ جَاءَ مُجَسَّدَا
مرا بر درگاهت ای خدای من حاجتی است
که در آن آرزوی یک عمر، پیکر یافته است
أَنْتَ الَّذِي مَا خَابَ عِنْدَكَ سَائِلٌ
أَيَكُونُ بَابُكَ دُونَ سُؤْلِي مُؤْصَدَا
تویی آن که هیچ خواهنده‌ای نزدت نومید نگشت
آیا درِ تو به روی تمنای من بسته می‌ماند؟
فَبِفَضْلِكَ اللَّهُمَّ عِشْتُ مُوَحِّدا
أَيُرَدُّ عِنْدَكَ مَنْ أَتَاكَ مُوَحِّدَا
به فضل تو ای خداوند، موحد زیسته‌ام
آیا آن که موحد به سویت آید، بازگردانده می‌شود؟
سُؤْلِي كَذَاتِكَ وَاحِدٌ فَبِحَقِّهَا
لَوْ لَحْظَةً دَعْنِي أُشَاهِدَ أَحْمَدَا
حاجتم چون ذات تو یکتاست، پس به حق آن یکتایی
که بگذاری لحظه‌ای جمال احمد را بنگرم