ای آنکه می‌بینی اشکم را که چون بارانی پیاپی فرو می‌ریزد

از چشمانم، در حالی که بیماری در تنم آشکار گشته است

شگفت‌زده مباش اگر همچون استخوانی پوسیده گشته‌ام

که آهویی در دشت، میانِ درختانِ بان و آن کوهسار چنینم کرد

او ریختنِ خونم را در ماه‌های حرام، حلال شمرد

و بر کارِ من شگفت آور، که من هرگز...

از سختی‌ها نمی‌هراسیدم، حتی اگر به سویم دست می‌گشودند

اما عشق مرا کر ساخت و سخنم بیهوده گشت

تقدیر به واسطه چشمانِ بچه‌آهویی، شیری را شکار کرد

ای ساکنِ دشت، به فریادِ ساکنِ بیشه‌زار برس

محبوب با تیرهای نگاهِ پرشمارش بر دلم تاخت

و مرا بی‌هیچ راه و پناهی، سرگردان رها کرد

و چون مرا هدف گرفت و تیرش توانم را سست کرد

آن را انکار نمودم و تیر را در جگر خویش پنهان ساختم

زخمِ محبوب در نزد من هیچ دردی ندارد

آنگاه که ماه‌ِ من برآید، ماهِ آسمان ناپدید می‌شود

در راهِ عشقش، اندیشه و شب‌زنده‌داری‌ام به درازا کشید

جان و خون و گوش و چشمم، همگی فدای اوست

ای ملامت‌گرِ من در عشقِ او، که عشق خود تقدیر است

اگر تو را نیز این شیدایی می‌گداخت، توبیخ و سرزنش نمی‌کردی