طَابَ لِي خَلْعُ عِذَارِي
My Wantonness Befits Me
Fa
Fa
طَابَ لِي خَلْعُ عِذَارِي
فِي هَوَى الْبَدْرِ الْتَّمَامْ
خوش است مرا رسوایی و پردهدری
در هوای آن ماهِ تمام و بینقص
بِافْتِقَارِي وَانْكِسَارِي
أَرْتَجِيْ نَيْلَ الْمَرَامْ
به فقر و دلشکستگیِ خویش
امید دارم که به مقصودِ خود رسم
يَا عَذُوْلِي لَا تَلُمْنِي
مَا عَلَى الْعَاشِقُ مَلَامْ
ای ملامتگر مرا سرزنش مکن
که بر عاشق هیچ ملامتی روا نیست
اُدْنُ مِنِّي وَارْوِ عَنِّيْ
أَنَا فِي الْعِشْقِ إِمَامْ
به من نزدیک شو و از من روایت کن
که من در آیینِ عشق، پیشوایم
خَمْرَةُ الْأَحْبَابِ تُجْلَ
هِيَ حِلٌّ لَا حَرَامْ
بادهی محبوبان جلوهگر گشته است
که آن حلال است و نه حرام
مِنْ عُيُونِ الْعِيْنِ تُمْلَى
صَانَهَا الْبَرُّ الْسَّلَامْ
از چشمهسارِ دیدگان لبریز میگردد
که خدایِ نیکوکار و سلامتبخش نگاهش داشته
يَا أَخَا الْأَشْوَاقِ يَمِّمْ
سَيِّدَ الْرُّسْلِ الْكِرَامْ
ای همسفرِ شوق، رو به سوی او کن
سوی سرورِ پیامبرانِ بزرگوار
وَاغْنَمِ الْذِّكْرَ وَزَمْزِمْ
بِصَلَاةٍ مَعْ سَلَامْ
ذکر را غنیمت شمار و نغمهسرایی کن
با درود و سلامی پیوسته
لِحَبِيْبِ الله أَحْمَدْ
كُلَّمَا جَنَّ الْظَّلَامْ
بر حبیبِ خدا، احمد
هرگاه که تاریکیِ شب فرا رسد
كُلُّ مَنْ وَالَاهُ يَسْعَدْ
وَيَنَالْ حُسْنَ الْخِتَامْ
هر که او را دوست بدارد سعادتمند است
و به نیکوییِ عاقبت دست مییابد