خداوند آن محبوبِ زیباروی را به راه راست هدایت کناد

و او را از تباهی و هلاکتی که می‌هراسد ایمن بداراد

و جانِ حسود را، که خداوند چشمانش را به اشکِ غم گدازان کناد

و او را چنان بیدار بدارد که شب را در بی‌خوابی به سر آورد

همواره آن غزالِ حریمِ یار برای ما هدیه آوراد

از شمیمِ مشک و کافور، در آن دم که دشمنان در غفلت‌اند

به خاطر او «دَمّون» و «نجد» و تپه‌ها را دوست می‌دارم

و نیز «خَیله» و آن درّه‌ای را که نورش در آن پدیدار گشت

پوشیده و پرده‌نشینی است از خاندانِ هاشم و محمد

که بر او درودهای خداوند، پیوسته و جاویدان باد

پس مرا در عشقِ آن زیبارو نکوهش مکنید و پوزشم بپذیرید

که دلِ من شبانگاه با اوست، همان‌گونه که بامدادان بود

پس ای ملامت‌گران، با نرمی و مهربانی رفتار کنید

با عاشقی دلسوخته که زندگانی‌اش تیره و سخت گشته است

و ای غزالِ قبیله، گمان مبر که من به راهِ خطا و نادانی رفته‌ام

حاشا که چنین باشد، در حالی که ساربان آوازِ خویش آغاز کرده است

و شترانِ اشتیاق را به سوی آن جایگاهِ آشنا می‌راند

که مردمان در گلستانی سرشار از شبنم فرود آمده‌اند

در «عیدید»؛ که خداوند سراسر عیدید را زنده و شاداب نگاه داراد

با ابری باران‌زا، هرگاه که برق بدرخشد یا رعد بخروشد

و آن باران بر گلستان‌های سبزِ «وادی نَقا» بگذرد

به سوی «زَنبل» و «بَشّار»، تا زمانی که فاخته‌ای آواز می‌خواند

و نور، «فُرَیت» را به همراهِ اهلِ «بَکدَر» فرا گیرد

با ریزشِ باران‌های آمرزش و ایمنی از گزندِ تباهی

چه بسیار عارفانی که در آن گورستان‌ها آرمیده‌اند

و چه بسیار عالمانی که به واسطه آنان در تاریکیِ نادانی راه جسته می‌شود

در «عیدید» هر عیدی مایه‌ی انس و الفت گشته است

با همسایگانی که بدان‌جا روان‌اند، از گروهِ هدایت‌یافتگان

آنان پیشوایانِ دینِ خدایند که خلقِ او را می‌خوانند

به سوی درگاهش؛ خوشا به حالِ آن که این ندا را شنید

و شتابان به سوی پروردگارِ بزرگ رهسپار گشت

برای طاعتِ او، در حالی که امید به نعمتِ جاودان دارد

و از عذابِ خداوند در آتشی هراسان است که

سرکشان و نافرمانان در آن جاودانه خواهند ماند

آنان که از بهترینِ مردمان، محمد، پیروی نکردند

پیامبرِ هدایت، دریای بخشش و زداینده‌ی زنگارِ دل‌ها

بر او درودِ خداوند و سپس سلامِ او باد

درودی و سلامی تا پایانِ روزگار و نهایتِ دوران