حَسْنَاءُ تُرْبِعُنَا
زیبارویی که ما را بهاری می‌کند
Fa
حَسْنَاءُ تُرْبِعُنَا
دَوْمًا وَتَعْرِفُنَا
زیبارویی است که ما را بهار می‌بخشد
همواره ما را می‌شناسد
حَلَّتْ لِتَمْنَحَنَا
عَدْلًا وَإِحْسَانَا
فرود آمد تا به ما عطا کند
عدل و احسان را
مِنْ قُدْرَةٍ شَرُفَتْ
مَيْمُونَةٌ عُرِفَتْ
از قدرتی که صاحبِ شرافت گشت
خجسته‌ای است که شناخته شد
بِالْحُسْنِ قَدْ وُصِفَتْ
سِرًّا وَإِعْلَانَا
به نیکی و زیبایی توصیف گشت
در نهان و آشکار
تَكَامَلَتْ أَلَقَا
خَلْقًا حَكَى خُلُقَا
در درخشش به کمال رسید
صورتی که حکایت از سیرتی دارد
وَالْكُلُّ مُتَّسِقا
مِنْهُ الْضِّيَا بَانَا
و همه‌چیز هماهنگ و بسامان است
از اوست که روشنایی پدیدار شد
رَاقَتْ مَشَارِبُهَا
نِيلَتْ مَطَالِبُهَا
سرچشمه‌هایش پاک و گوارا گشت
خواسته‌هایش برآورده شد
صَارَتْ مَنَاقِبُهَا
لِلْفَخْرِ كَيْوَانَا
مفاخر و فضایلش گردید
برای فخر و مباهات چون کیوان
عَمَّتْ مَآثِرُهَا
سَارَتْ بَشَائِرُهَا
آثار نیکش فراگیر شد
مژده‌هایش روان گشت
تَهْدِي خَوَاطِرُهَا
الْأَرْوَاحَ إِيقَانَا
اندیشه‌هایش هدایت می‌کند
روح‌ها را به سوی یقین
فِي وَصْفِهِ عِبَرٌ
لَمْ يَحْكِهَا بَشَرٌ
در وصف او عبرت‌هاست
که هیچ بشری آن را بازنگفته است
وَالْكُلُّ مُنْبَهِرٌ
مَا انْفَكَّ هَيْمَانَا
و همگان مبهوت و خیره‌اند
و همواره شیدا و سرگشته
فَقَامَةٌ رَبْعَةْ
كَمَا تَرَى طَبْعَهْ
قامتی میان‌بالا دارد
آنگونه که سرشتش را می‌بینی
تَفُوقُ بِالطَّلْعَهْ
مَنْ طَالَ سِيقَانَا
در ظاهر و دیدار برتر است
از آن که قامتی بسیار بلند دارد
فِي وَجْهِهِ قَمَرٌ
فِي ثَغْرِهِ دُرَرٌ
در چهره‌اش ماهی است
در دهانش مرواریدهایی
فِي نُطْقِهِ خَفَرٌ
بِالْصَّمْتِ قَدْ زَانَا
در سخن گفتنش حیایی است
و به سکوت خویش آراسته گشته است
وَجَبْهَةٌ عَرُضَتْ
لِلَّهِ قَدْ خُفِضَتْ
و پیشانی‌ای که فراخ است
و برای خدا فرو افتاده است
وَبِالْنُّهَى نَهَضَتْ
عِزًّا وَعِرْفَانَا
و با خرد و عقل بپا خاسته
در عزت و معرفت
فِي وَجْهِهِ بَلَجٌ
فِي عَيْنِهِ دَعَجٌ
در چهره‌اش روشنی و سپیدی است
در چشمش سیاهیِ ژرف
فِي حَاجِبٍ زَجَجٌ
بِالْحُسْنِ مُزْدَانَا
در ابروانش کشیدگی و باریکی است
به زیبایی آراسته شده است
إِنْ رِيءَ يَتْبَعُهُ
نُورًا يُزَامِنُهُ
اگر دیده شود، در پی اوست
نوری که با او همراه است
فَالْأَنْفُ مَارِنُهُ
أَقْنَى وَحِدْبَانَا
و بینی او، تیغه‌اش
کشیده و اندکی برآمده است
وَثَغْرُهُ ضَلِعٌ
وَالْصَّدْرُ مُتَّسِعٌ
و دهانش فراخ و بخشنده است
و سینه‌اش گشاده
وَالْبَطْنُ مُرْتَجِعٌ
بِالْصَّدْرِ خَمْصَانَا
و شکمش هم‌سطح است
با سینه، لاغر و میان‌تهی
وَالْوَجْهُ دُرِّيٌّ
وَالْلَّوْنُ وَرْدِيٌّ
و چهره‌اش درخشان چون درّ است
و رنگش گلگون است
وَالْرُّوحُ نُورِيٌّ
أَضَاءَ أَكْوَانَا
و روحش از جنس نور است
که جهان‌ها را روشن ساخت
ضَخْمُ الْكَرَادِيسِ
زَاكِي الْأَحَاسِيسِ
مفاصلش درشت و استوار است
و احساساتش پاک و زلال
فَرْدُ الْنَّوَامِيسِ
مَا مِثْلُهُ كَانَا
در قانون‌های الهی یگانه است
و هرگز مانندی برای او نبوده است
أَكْحَلُ أَجْفَانٍ
أَشْنَبُ أَسْنَانٍ
سرمه‌چشم است پلک‌هایش
سپید و درخشان است دندان‌هایش
حَبَّاتُ رُمَّانٍ
هَلْ رَيْتَ رُمَّانَا
همچون دانه‌های انار است
آیا هرگز چنین اناری دیده‌ای؟
وَلِحْيَةٌ كَثَّا
تَنَاسَقَتْ بَثَّا
و ریشی انبوه دارد
که با نظم و زیبایی روییده است
وَجُمَّةٌ أَثَّا
لَمْ تَعْدُ آذَانَا
و مویی پرپشت و زیبا
که از گوش‌ها فراتر نمی‌رود
بَدْرُ الْدُّجَى فَمُهُ
إِنْ رِيءَ مَبْسَمُهُ
دهانش ماه شب چهارده است
آنگاه که لبخندش دیده شود
وَالْكُلُّ مَنْسَمُهُ
بَرًّا وَخُلْجَانَا
و تمام نشانه‌ها و گام‌های او
در خشکی و دریاها جاری است
فَالْرَّحْمُ وَاصِلُهُ
وَالْكَلُّ حَامِلُهُ
او پیونددهنده خویشاوندان است
و بر دوش کشنده بارِ ناتوانان
وَالْخَيْرُ فَاعِلُهُ
سِرًّا وَإِعْلَانَا
و انجام‌دهنده نیکی‌هاست
در نهان و در آشکار
فِي الْخَلْقِ هَيْبَتُهُ
فِي الْحَقِّ غَيْبَتُهُ
در میان خلق با هیبت است
و در پیشگاه حق، مستغرق
تَفُوقُ طِيبَتُهُ
جِنًّا وَإِنْسَانَا
پاکی و خوبی‌اش فراتر است
از جنیان و آدمیان
وَحَبْلُ سُرَّتِهِ
مِنْ حُسْنِ غُرَّتِهِ
و خطِ موی میان سینه‌اش
از زیباییِ چهره درخشانش نشأت گرفته
مَا مِثْلُ نَظْرَتِهِ
عِزًّا وَإِيْمَانَا
هیچ نگاهی مانند نگاه او نیست
در عزت و ایمان
قَدْ دَقَّ مَسْرُبَةً
وَفَاقَ مَرْتَبَةً
با باریکیِ خطِ موی سینه
و برتری در مرتبه و مقام
وَعَزَّ مَنْقَبَةً
سَادَ الْوَرَى شَانَا
و با شکوه در فضیلت
که در شأن و منزلت سرور مردمان گشت
قَلِيلُ لَحْمِ عَقِبْ
وَالْصَّدْرُ مِنْهُ رَحِبْ
پاشنه‌هایش کم‌گوشت است
و سینه‌اش فراخ و گشاده
فَصْلَ الْخِطَابِ وُهِبْ
فَفَاقَ سَحْبَانَا
به او سخن قاطع عطا شد
پس بر سحبان برتری یافت
كَالْمِسْكِ فِي هَبَبٍ
يَنْحَطُّ مِنْ صَبَبٍ
چون مشک در وزش نسیم است
و گویی از سراشیبی فرود می‌آید
يُنْسِي أَخَا تَعَبٍ
أَهْلًا وَبُلْدَانَا
رنج‌دیده را از یاد می‌برد
کسان و شهر و دیارش را
فَحُبُّهُ إِيمَانْ
وَبُغْضُهُ كُفْرَانْ
پس دوستی او ایمان است
و دشمنی با او کفر و ناسپاسی
يَا وَيْلَ مَنْ قَدْ شَانْ
فِي الْمَدْحِ إِنْسَانَا
وای بر آن که عیب‌جویی کند
در ستایشِ چنین انسانی
يَا رَبِّ أَسْعِدْنَا
بِنُورِهِ عِدْنَا
پروردگارا ما را سعادتمند کن
و با نورِ او ما را بازگردان
حَتَّى نَرَى الْحُسْنَى
دُنْيَا وَأُخْرَانَا
تا آن که نیکی و زیبایی را ببینیم
در دنیا و در سرای دیگرمان
صَلَّى وَسَلَّمَ مَنْ
أَوْلَى الْوَرَى مِنَنَا
درود و سلام فرستاد آن که
بر مردمان نعمت‌ها بخشید
عَلَى الْنَّبِيِّ زَمَنَا
رَبٌّ عَلَا شَانَا
بر پیامبر در تمام زمان‌ها
پروردگاری که شأنش والاست
كَذَلِكَ الْزَّهْرَا
وَأُمِّهَا الْغَرَّا
و نیز بر زهرای مرضیه
و مادر والاگهرش
وَآلِهِمْ طُرَّا
مَا الْبَدْرُ نَاغَانَا
و بر تمامی خاندانشان
تا زمانی که ماه با ما نجوا می‌کند