قصيدة البردة
བསམ་བློ་གྲོས་ཀྱི་གླུ་རྒྱན།
Bo

Chapter 1

On Words of Love & the Intense Suffering of Passion

مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
དགེ་བའི་བླ་མ་མི་འདུལ་བར་དུ་སྨོན་ལམ་དང་ཞི་བར་གྱི་བརྗོད་པ་བྱིན་གྱི་རོགས་གནང་།
ཁྱོད་ཀྱི་བརྩེ་བའི་མི་དམངས་ཀྱི་རྣམ་དག་གི་སྐྱེས་བུ་ལ།
أَمِنْ تَذَكُّرِ جِيرَانٍ بِذِي سَلَمِ
مَزَجْتَ دَمْعًا جَرَى مِنْ مُقْلَةٍ بِدَمِ
དེ་ཡི་དགེ་འདུན་གྱི་དྲི་བ་ཡི་དྲི་བ་ཡིན་ནམ།
ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གི་མིག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ།
أَمْ هَبَّتِ الرِّيحُ مِنْ تِلْقَاءِ كَاظِمَةٍ
وَأَوْمَضَ البَرْقُ فِي الظَّلْمَاءِ مِنْ إِضَمِ
ཡང་ན་བརླགས་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཡི་རླུང་ཡི་འཕྲོག་ནས།
དེ་ཡི་གནམ་གཤིས་ཀྱི་གློག་འཕྲོག་གི་རི་བོ་ནས།
فَمَا لِعَيْنَيْكَ إِنْ قُلْتَ اكْفُفَا هَمَتَا
وَمَا لِقَلْبِكَ إِنْ قُلْتَ اسْتَفِقْ يَهِمِ
ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གི་མིག་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གི་མིག་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
أَيَحْسَبُ الصَّبُّ أَنَّ الحُبَّ مُنْكَتِمٌ
مَا بَيْنَ مُنْسَجِمٍ مِنْهُ وَمُضْطَرِمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
لَوْلاَ الهَوَى لَمْ تُرِقْ دَمْعًا عَلَى طَلَلٍ
وَلاَ أَرِقْتَ لِذِكْرِ البَانِ وَالعَلَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
فَكَيْفَ تُنْكِرُ حُبًّا بَعْدَمَا شَهِدَتْ
بِهِ عَلَيْكَ عُدُولُ الدَّمْعِ وَالسَّقَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
وَأَثْبَتَ الوَجْدُ خَطَّيْ عَبْرَةٍ وَضَنىً
مِثْلَ البَهَارِ عَلَى خَدَّيْكَ وَالعَنَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
نَعَمْ سَرَى طَيْفُ مَنْ أَهْوَى فَأَرَّقَنِي
وَالحُبُّ يَعْتَرِضُ اللَّذَّاتِ بِالأَلَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
يَا لَائِمِي فِي الهَوَى العُذْرِيِّ مَعْذِرَةً
مِنِّي إِلَيْكَ وَلَوْ أَنْصَفْتَ لَمْ تَلُمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
عَدَتْكَ حَالِيَ لَا سِرِّي بِمُسْتَتِرٍ
عَنِ الوُشَاةِ وَلاَ دَائِي بِمُنْحَسِمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
مَحَّضْتَنِي النُصْحَ لَكِنْ لَسْتُ أَسْمَعُهُ
إِنَّ المُحِبَّ عَنِ العُذَّالِ فِي صَمَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
إِنِّي اتَّهَمْتُ نَصِيحَ الشَّيْبِ فِي عَذَلِي
وَالشَّيْبُ أَبْعَدُ فِي نُصْحٍ عَنِ التُّهَمِ
དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་དགའ་བ་ཡི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།
ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གསུང་ནས།