Ey göz yaşlarımı kəsintisiz yağış tək axan görən,

Gözlərimdən süzülən bu yaşlar və cismimdəki aşkar xəstəlik.

Təəccüblənmə, hətta cansız bir cəsədə dönsəm də,

Düzənlikdə, ban ağacları ilə dağ arasındakı bir ceyran səbəbindən.

Haram aylarda qanımı tökməyi halal bildi o,

Halıma təəccüb et, çünki mən əsla belə deyildim.

Mənə əl uzatsalar da, çətinliklərdən qorxmazdım,

Lakin sevgi məni kar etdi, sözlərim isə hədər oldu.

Tale bir ceyran balasının gözləriylə aslanı yerə sərdi,

Ey düzənlik sakini, gəl meşə sakininin imdadına yetiş!

Sevgili saysız baxış oxlarıyla qəlbimə hücum etdi,

Və məni hidayətdən məhrum, şaşqın halda buraxdı.

O məni vurub oxu ilə dözümümü sarsıtdıqda,

Yarını inkar edib, oxu bağrımda gizlətdim.

Sevgilinin vurduğu yaralar mənə ağrı verməz,

Nə zaman mənim ayım doğsa, göydəki ay gizlənər.

Onun eşqi ilə uzun gecələr düşüncə və yuxusuzluqla keçdi,

Ruhum, qanım, eşitməm və görməm onundur.

Ey eşqinə görə məni qınayan, eşq özü bir qədərdir,

Əgər bu şövq səni də əritsəydi, nə danlayar, nə də məlamət edərdin.