মই ক’লোঁ যেতিয়া তোমাৰ সেই সুৰক্ষিত সৌন্দৰ্যৰ জ্যোতি

মোৰ চকুৰ পৰা অন্তৰ্ধান হ’ল আৰু আঁতৰি গ’ল

আল্লাৰ শপত, এক ব্যাধিয়ে মোক গ্ৰাস কৰিলে

য’ত মই স্বয়ং মৃত্যুৰ আস্বাদন কৰিলোঁ

তীব্ৰ ক্ৰন্দনত মোৰ চকুহাল

বৈ থকা নিজৰাৰ দৰে প্ৰবাহিত হৈছে

বৈ যোৱা চকুলোবোৰতো মোৰ চকুৰ পতা সন্তুষ্ট নহ’ল

যেতিয়ালৈকে সেইবোৰ নিজে শুকাই নগ’ল

প্ৰেমত মোৰ হৃদয় ব্যাকুল হৈছে আৰু হেঁপাহ বাঢ়িছে

তেন্তে আমাৰ মিলন কেতিয়া হ’ব?

মোৰ দৃষ্টিৰ পৰা পোহৰ বিলীন হৈ গৈছে

হে সুন্দৰ চন্দ্ৰমা, এই নয়নক সান্ত্বনা দিয়া।