আল-আকীক উপত্যকাত আমি সমবেত হৈছিলোঁ

আমি আৰু সেই কৃষ্ণনয়না সুন্দৰীসকল

লাইলাৰ মজনুৰ কথা তুমি কি ভাবা?

তেওঁ এই উন্মাদনাৰ মাত্ৰ এক অংশহে ভোগ কৰিছিল

হে মোৰ নয়ন, তোমালোকে মোক কেনেকৈ ক্লান্ত কৰিলা

আৰু হে মোৰ চকুৰ পতা, তোমালোকে মোক কেনেকৈ পৰিত্যাগ কৰিলা

হে মোৰ ক্ষুদ্ৰ হৃদয়, ধৈৰ্য্য ধৰা

যিসকলে মোক এৰি গুচি গৈছে তেওঁলোকৰ বিৰহত

মই তেওঁলোকৰ পৰা সোমবাৰে বিদায় লৈছিলোঁ

মঙলবাৰৰ পুৱা মই তেওঁলোক অবিহনে নিসংগ হৈ পৰিলোঁ

তেওঁলোক মহান প্ৰভু আছিল যিয়ে মোক পিছত এৰি গ’ল

মোৰ চকুৰ পৰা তেজৰ চকুলো বৈ আহিছে

মই ইমানেই কান্দিছিলোঁ যে গছৰ ডালত থকা

চৰাইবোৰেও মোৰ প্ৰতি পুতৌ কৰিছিল

আল্লাৰ শপত, যদি মই বিৰহৰ বেদনাত মৃত্যুবৰণ কৰোঁ

তেন্তে মোক মোৰ চকুলোৰে স্নান কৰাই দিবা

মোৰ মৃত্যুত বিলাপ কৰি ক’বা

“এয়া সেইজন ব্যক্তি, যি সেই চকুযুৰিৰ দ্বাৰা নিহত হৈছে”

মই এতিয়াও সেই উটবোৰৰ ওচৰত ৰৈ আছোঁ

আৰু মিনতি কৰিছোঁ, “আল্লাৰ দোহাই, মোকো লগত লৈ বলা”

মোৰ আপোন মানুহবোৰৰ ঘৰলৈ

তেওঁলোকে যাত্ৰা কৰিলে কিন্তু মোক বিদায় নিদিলে

হে মোৰ বাৰ্তাবাহক, তুমি তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ যোৱা

খৰকৈ যোৱা আৰু তেওঁলোকৰ হাতত চুম্বন কৰা

তেওঁলোকক মোৰ অভিবাদন জনাই দিবা

কিজানি তেওঁলোকে মোক গ্ৰহণ কৰে

মোৰ বাৰ্তাবাহক হাঁহিমুখে মোৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল

আৰু ক’লে, “সুসংবাদ! তোমাৰ পুনৰ্মিলন নিশ্চিত!”

তোমালোকৰ মাজৰ সেই লোন আৰু আহাৰৰ পবিত্ৰ সম্পৰ্কৰ শপত

তেওঁলোকে মোক তোমাৰ সৈতে মিলনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে