তেওঁলোকে দুখীয়া হৈ এই পৃথিৱীত প্ৰবেশ কৰিছিল,

আৰু যি দৰে তেওঁলোকে প্ৰবেশ কৰিছিল, তেনেকৈয়ে ওলাই গ'ল

এটা জাতি যিয়ে ভাল কাম কৰিছিল—আৰু তেনে কৰি তেওঁলোকে উঠিল,

সৰ্বোচ্চ স্থানৰ সিঁড়িৰে ওপৰলৈ উঠিল

অ পূৰ্ণিমা, কিয় বিচ্ছেদে এনে আন্ধাৰ আনিছে

হৃদয় তোমাৰ অনুপস্থিতিত সত্যই ব্যাকুল

মই তোমাৰ পৰা অজ্ঞ হৃদয়ক দোষ দিয়া নাই,

কাৰণ অন্ধৰ ওপৰত কোনো দোষ নাই

অহ তুমি যিয়ে তেওঁলোকৰ পথ অনুসৰণৰ দাবী কৰা,

ততালিকে আগবাঢ়া—তোমাৰ পথ বেঁকা আৰু অসমান

তুমি লাইলাক ভালপোৱা বুলি দাবী কৰা, কিন্তু ৰাতি শুবা,

তোমাৰ জীৱনৰ শপত, এনে কাম সত্যই লাজৰ!

অ পূৰ্ণিমা, নম্ৰতাৰে আমি আঁতৰি নাযাওঁ,

প্ৰিয়ৰ দুৱাৰ পৰা, সেয়ে আমি প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিম নেকি?

কেতিয়া, অ মোৰ আশা, তোমাৰ সৈতে মিলনত,

প্ৰেমৰ সুৰবোৰ আনন্দেৰে বাজিব?

তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ধ্যানৰ কাপবোৰেৰে পান কৰিছিল,

তোমাৰ প্ৰেমৰ বিশুদ্ধ মদ—অমিশ্ৰিত আৰু পৰিষ্কাৰ

তেওঁলোকে অৰ্থটো ধৰা পাইছিল—সত্যই, তেওঁলোকে অৰ্থটো নিজেই,

আৰু তেওঁলোকৰ জিভা সদায় ঈশ্বৰক স্মৰণ কৰি ব্যস্ত