সেই বসতিৰ বান গছবোৰ সোঁৱৰি মই দুখেৰে ভৰি পৰো,

বিৰহৰ প্ৰচণ্ড বেদনাত মোৰ চকুলো দুগালেৰে ধাৰাসাৰে বৈ যায়।

হে উট চালক, তুমি আল-আক্বীক্ব উপত্যকাৰ কাষত অলপ থমকিছিলা নে?

তোমাৰ ওচৰত ক’বলৈ কিবা বাৰ্তা আছেনে?

তুমি কি দ্বু-চালামৰ আৱাসবোৰৰ কাষেৰে পাৰ হৈছিলা?

লোকসকলে নিশা কথা পাতি থকা সময়ত তুমি সেই পৱিত্ৰ ভূমি অতিক্ৰম কৰিছিলা নে?

তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যৰ বাবে মোৰ ব্যাকুলতা কেৱল বৃদ্ধিহে পাইছে,

আৰু এই বিচ্ছেদৰ মাজত সোঁৱৰণিয়ে মোৰ হৃদয়ত দুখৰ সঞ্চাৰ কৰিছে।

সেই সমতলভূমিত মোৰ প্ৰিয়জনসকল আছে আৰু মই তেওঁলোকৰ প্ৰেমত সঁচাকৈয়ে মগ্ন,

তেওঁলোকে দেখা দিয়া সেই মুহূৰ্তবোৰ কিমান যে মধুৰ আছিল!

যেতিয়াই পুৱতি নিশা কাৰাভানৰ চালকে গীত গুণগুণায়,

আৰু যেতিয়াই গছৰ ডালত চৰাইবোৰে মধুৰ কাকলি জুৰে।

আহ! মোৰ ব্যাকুলতা পুনৰ জাগ্ৰত হয় আৰু মোৰ আত্মা সজীৱ হৈ উঠে,

তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যৰ হেঁপাহত মোৰ সকলো শোক দূৰ হৈ যায়।