কোনোবা আছে নেকি মোৰ আত্মাৰ দুখ আৰু অনুতাপৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব পৰা?

মোৰ জীৱন পাৰ হৈ গ'ল, পাপত লিপ্ত হৈ পুৱা আৰু নিশা।

সঠিক পথ এৰি থ'লে প্ৰভুৰ অসন্তোষ আহে কঠোৰ হৃদয়ৰ ওপৰত,

কিন্তু সৃষ্টিকৰ্তাই প্ৰাৰ্থনাকাৰীক আশীৰ্বাদ কৰে আত্মাৰ মাজত এক পোহৰ দি!

হে প্ৰেমৰ নিন্দাকাৰী, কেনেকৈ মোক এই দহনীয় প্ৰেমৰ বাবে দোষাৰোপ কৰা!

কিন্তু প্ৰেম হৈছে হৃদয়ৰ গুপ্ত কথা, ইয়াৰ একমাত্ৰ প্ৰমাণ হৈছে মোহিত হওঁতা।

যিয়ে প্ৰেমিকৰ মদ চাবিছে, তেওঁ চাবিছে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পানীয়!

এই হৈছে মোৰ পথ, সোজা আৰু অকথ্য, আৰু কথাৰ কলাত কেতিয়াও লাভ কৰিব নোৱাৰি।

ইছৰাৰ ৰাতিত তেওঁ উঠিছিল, দেহগতভাৱে, অদৃশ্য জগতলৈ

সিংহাসনৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ গৈ, তেওঁৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপহাৰ লাভ কৰিছিল।

মুছতফাৰ চকু কেতিয়াও আঁতৰোৱা নাছিল; এটা প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ হৈছিল।

এইজনেই নবী! তেওঁৰ জৰিয়তে অনুগ্ৰহ আৰু পবিত্ৰতাৰ স্তৰ লাভ কৰক!

বিচাৰৰ দিনত মোৰ মধ্যস্থতাকাৰী, আশাৰ পতাকা উচু কৰি

সকলো মানুহক ধূলিময় আৰু বিশৃঙ্খল দেখি, তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ মুখামুখি হ'বলৈ ভয় কৰে।

সেই ভয়ৰ পৰা কোনো উদ্ধাৰ হ'ব নোৱাৰে, যেতিয়া সকলো জীৱন শেষ হৈ যাব

কিন্তু তেওঁ যাক প্ৰভুৱে গ্ৰহণ আৰু পূৰ্ণতাৰে আশীৰ্বাদ কৰিছে।