হে মোৰ ধাৰাসাৰ চকুৰ পানী দেখা জন, যি অবিৰাম বৰষুণৰ দৰে সৰে

মোৰ দুই চকুৰ পৰা বৈ যায় আৰু মোৰ দেহত ৰোগ প্ৰকাশ পায়

আচৰিত নহ’ব যদিও মই এক নিৰ্জীৱ অৱশেষৰ দৰে হৈ পৰোঁ

কাৰণ সমতলত বান গছ আৰু পৰ্বতৰ মাজত এক হৰিণী আছে

যিয়ে পবিত্ৰ মাহবোৰতো মোৰ ৰক্তপাত কৰাটো বৈধ কৰি লৈছে

মোৰ অৱস্থা দেখি বিস্ময় মানক, কাৰণ ইয়াৰ আগতে মই কেতিয়াও

বিপদক ভয় কৰা নাছিলোঁ যদিও সি মোৰ ফালে হাত আগবঢ়াইছিল

কিন্তু প্ৰেমে মোক নিস্তব্ধ কৰিলে আৰু মোৰ সকলো কথা বৃথা হৈ পৰিল

নিয়তিয়ে এক তৰুণ হৰিণৰ চকুৰ দ্বাৰা সিংহক সংহাৰ কৰিলে

হে সমতলৰ নিবাসী, অৰণ্যৰ নিবাসীক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহক!

মোৰ প্ৰিয়জনে তেওঁৰ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰ অগণন শৰেৰে মোৰ হৃদয়ত আক্ৰমণ কৰিলে

আৰু মোক সকলো পথ প্ৰদৰ্শনৰ পৰা বঞ্চিত কৰি দিশহাৰা কৰিলে

যেতিয়া তেওঁ মোক আঘাত কৰিলে আৰু তেওঁৰ শৰে মোৰ সহনশীলতাক দুৰ্বল কৰিলে

মই সেই আঘাত অস্বীকাৰ কৰিলোঁ আৰু শৰটো মোৰ কলিজাত লুকুৱাই ৰাখিলোঁ

কিয়নো প্ৰিয়জনে দিয়া আঘাত মোৰ বাবে বেদনাদায়ক নহয়

যেতিয়াই মোৰ চন্দ্ৰ উদয় হয়, আকাশৰ চন্দ্ৰই নিজেই আত্মগোপন কৰে

তেওঁৰ প্ৰেমৰ চিন্তাত আৰু জাগ্ৰত অৱস্থাত মই বহু ৰাতি পাৰ কৰিছোঁ

মোৰ আত্মা, মোৰ তেজ, মোৰ শ্ৰৱণ আৰু মোৰ দৃষ্টি সকলো তেওঁৰেই

হে তেওঁৰ প্ৰেমৰ বাবে মোক গৰিহণা দিওঁতা, প্ৰেম নিজেই এক নিয়তি

যদিহে এই বিৰহে আপোনাকো দহিলেহেঁতেন, তেন্তে আপুনি মোক গালি বা দোষ নিদিলেহেঁতেন।