এক সুন্দৰী সত্তাই আমাক লালন কৰে

যি সদায় আমাক চিনি পায়

তেওঁ আমাক দান কৰিবলৈ আহিছে

ন্যায় আৰু মহানুভৱতা

এক মৰ্যাদাপূৰ্ণ ক্ষমতাৰ পৰা

তেওঁ ধন্য বুলি পৰিচিত

সৌন্দৰ্যৰে তেওঁক বৰ্ণনা কৰা হৈছে

গোপনে আৰু মুকলিকৈ

তেওঁ উজ্জ্বলতাত পৰিপূৰ্ণ

যাৰ সৃষ্টিয়ে চৰিত্ৰৰ কথা কয়

সকলোবোৰ অতি সুসংগত

ইয়াৰ পৰাই জ্যোতি প্ৰকাশিত হয়

তেওঁৰ উৎসসমূহ অতি নিৰ্মল

তেওঁৰ লক্ষ্যসমূহ প্ৰাপ্ত হৈছে

তেওঁৰ গুণসমূহ হৈ পৰিল

গৌৰৱৰ বাবে উচ্চ আকাশৰ দৰে

তেওঁৰ কীৰ্তি কলাপ বিয়পি পৰিল

তেওঁৰ সুসংবাদবোৰ প্ৰসাৰিত হ'ল

তেওঁৰ চিন্তাধাৰাই পথ দেখুৱায়

আত্মাসমূহক দৃঢ় বিশ্বাসলৈ

তেওঁৰ বৰ্ণনাত আছে বহু শিক্ষা

যি কোনো মানুহে বৰ্ণনা কৰা নাই

সকলোৱে বিস্ময় মানিছে

গভীৰ প্ৰেমত মগ্ন হৈ

তেওঁৰ দেহৰ গঠন মধ্যমীয়া

যেনেকৈ তুমি তেওঁৰ প্ৰকৃতি দেখা

তেওঁৰ ৰূপৰ লাৱণ্যত শ্রেষ্ঠ

অতি ওখ ব্যক্তিতকৈও তেওঁ সুন্দৰ

তেওঁৰ মুখমণ্ডলত চন্দ্ৰৰ আভা

তেওঁৰ ওঁঠত মুকুতাৰ দৰে দাঁত

তেওঁৰ কথা-বতৰাত আছে নম্ৰতা

মৌনতাই তেওঁক অধিক শোভিত কৰে

তেওঁৰ কপালখন অতি প্ৰশস্ত

যি আল্লাহৰ ওচৰত অৱনত হৈছিল

প্ৰজ্ঞাৰে ই উন্নত হৈছিল

গৌৰৱ আৰু জ্ঞানৰ শিখৰত

তেওঁৰ মুখত আছে দ্যুতি

তেওঁৰ চকুযুৰিত আছে গভীৰ কৃষ্ণতা

ভ্রুযুৰি যেন সূক্ষ্ম ধনু

সুন্দৰতাৰে সুসজ্জিত

তেওঁক দেখিলেই অনুভৱ হয়

এক জ্যোতিয়ে তেওঁক সংগ দিছে

তেওঁৰ উন্নত নাসিকা

অতি মৰ্যাদাপূৰ্ণ আৰু সুগঠিত

তেওঁৰ মুখৰ গঠন নিখুঁত

আৰু বুকুখন অতি প্ৰশস্ত

তেওঁৰ উদৰ সমতল

বুকুৰ সৈতে সমান্তৰাল আৰু ক্ষীণ

মুখমণ্ডল মুকুতাৰ দৰে উজ্জ্বল

আৰু বৰণ গোলাপৰ দৰে আৰক্ত

তেওঁৰ আত্মা জ্যোতিৰ্ময়

যিয়ে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আলোকিত কৰে

তেওঁ শক্তিশালী দেহৰ অধিকাৰী

পবিত্ৰ অনুভৱেৰে পৰিপূৰ্ণ

চৰিত্ৰৰ দিশত তেওঁ অনন্য

তেওঁৰ দৰে পৃথিৱীত কোনো নাছিল

চকুত যেন কাজল সনা আছে

অতি উজ্জ্বল আৰু শুভ্ৰ দাঁত

ডালিমৰ গুটিৰ দৰে সুবিন্যস্ত

তুমি এনে ডালিম ক’তো দেখিছানে?

তেওঁৰ দাড়িখন অতি ঘন

যি সুসংগতভাৱে বিস্তৃত হৈছে

কাণলৈকে থকা ঘন চুলি

যি কাণ অতিক্ৰম কৰা নাই

তেওঁৰ মুখ যেন পূৰ্ণিমাৰ জোন

যেতিয়া তেওঁৰ হাঁহি দেখা যায়

গোটেই পৃথিৱীত তেওঁৰ সাঁচ

স্থলপথ আৰু জলপথ সকলোতে

তেওঁ আত্মীয়তাৰ বান্ধোন বজায় ৰাখে

আৰু সকলোৰে বোজা বহন কৰে

তেওঁ সদায় কল্যাণৰ কৰ্তা

গোপনে আৰু প্ৰকাশ্যভাৱে

সৃষ্টিৰ মাজত তেওঁৰ গাম্ভীৰ্য

সত্যৰ মাজত তেওঁৰ আত্মবিলীনতা

তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ মহত্ত্বই অতিক্ৰম কৰে

জ্বিন আৰু মানুহৰ সমাজক

তেওঁৰ বুকুৰ সেই লোমৰ ৰেখা

তেওঁৰ মুখমণ্ডলৰ সৌন্দৰ্যৰ দৰেই

তেওঁৰ দৃষ্টিৰ দৰে একো নাই

গৌৰৱ আৰু বিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত

সুক্ষ্ম লোমৰ ৰেখাৰে তেওঁ সুশোভিত

মৰ্যাদাত তেওঁ শ্রেষ্ঠত্বৰ শিখৰত

গুণত তেওঁ অতি মহীয়ান

সৃষ্টিজগতৰ ওপৰত তেওঁৰ আধিপত্য

তেওঁৰ ভৰিৰ গোৰোহা ক্ষীণ

আৰু বুকুখন অতি প্ৰশস্ত

তেওঁক দিয়া হৈছে নিৰ্ণায়ক কথা

বাক-পটুতাত তেওঁ চাহবানক চেৰ পেলাইছে

কস্তুৰীৰ দৰে সুগন্ধি বিলাই

যেন তেওঁ কোনো উচ্চ স্থানৰ পৰা নামি আহিছে

তেওঁৰ সান্নিধ্যে ক্লান্তজনক পাহৰাই দিয়ে

পৰিয়াল আৰু স্বদেশৰ কথা

তেওঁৰ প্ৰেমেই প্ৰকৃত ঈমান

আৰু তেওঁৰ প্ৰতি ঘৃণা হ’ল কুফৰী

হায় সেইজনৰ দুৰ্দশা যিয়ে নিন্দা কৰে

এই মহান মানৱৰ প্ৰশংসাৰ মাজত

হে প্ৰভু, আমাক সুখী কৰক

তেওঁৰ পোহৰেৰে আমাক আমন্ত্ৰণ জনাওক

যেতিয়ালৈকে আমি শ্রেষ্ঠ কল্যাণ নেদেখোঁ

ইহকাল আৰু পৰকালত

দৰুদ আৰু চালাম বৰ্ষিত হওক

যিজনে সৃষ্টিজগতক ধন্য কৰিছে

এই নবীৰ ওপৰত চিৰকাল

যিজন প্ৰভুৰ মৰ্যাদা সুউচ্চ

সেইদৰে জহৰা ফাতেমাৰ ওপৰত

আৰু তেওঁৰ মহিমাময়ী মাতৃৰ ওপৰত

আৰু তেওঁলোকৰ সকলো বংশধৰৰ ওপৰত

যেতিয়ালৈকে চন্দ্ৰই কথা পাতি থাকে