মোৰ প্ৰিয়জন সুৰমা সনা চকুৰ অধিকাৰী, যদিহে আপুনি তেওঁক দেখিলেহেঁতেন!

তেওঁৰ উজ্জ্বল হাঁহিয়ে প্ৰেমিকক এক আত্মহাৰা বিমোৰ অৱস্থালৈ লৈ যায়

তেওঁ জ্যোতিৰ্ময় চেহেৰাৰ অধিকাৰী, যাক প্ৰভুৱে নিজে নিৰ্বাচন কৰিছে,

আৰু সমগ্ৰ সৃষ্টি জগত ত্বে-হাৰ পোহৰত আলোকিত

তেওঁৰ কোনো ছাঁ নাছিল; বৰঞ্চ তেওঁ আছিল এক জ্যোতি

সূৰ্যই তেওঁৰ পৰাই উজ্জ্বলতা লাভ কৰে, আনহাতে তেওঁ হৈছে পূৰ্ণিমাৰ জোন

যদি তেওঁ নাথাকিলহেঁতেন, তেন্তে কেতিয়াও হিদায়াত প্ৰকাশ নাপালেহেঁতেন,

আৰু সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ত্বে-হাৰ পোহৰত আলোকিত

মুস্তাফাৰ হাতৰ তলুৱা নিয়ৰ সিক্ত গোলাপৰ দৰে সজীৱ,

আৰু ইয়াৰ সুগন্ধি সেইবোৰ হাতত ৰৈ যায় যিবোৰে তেওঁক স্পৰ্শ কৰে

তেওঁৰ অপৰিসীম কৃপা সকলো বান্দাৰ ওচৰলৈ বিয়পি পৰিছে,

হে আল্লাহৰ প্ৰিয়জন, হে সৃষ্টিজগতৰ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ!

মুস্তাফাৰ পবিত্ৰ মুখনিসৃত জলধাৰাই অসুস্থক আৰোগ্য কৰে;

ইয়াৰ প্ৰমাণ হিচাপে কাতাদাৰ চকুৰ ঘটনাটোক লওক

তেওঁ কুঁৱাত মুখনিসৃত লালটি পেলাইছিল আৰু ই এক প্ৰবাহিত নিজৰালৈ পৰিণত হৈছিল,

আৰু তেওঁৰ সংগীসকলৰ বাবে ই মৌৰ দৰে চিৰপ্ৰবাহিত মিঠা পানীয় হৈ পৰিছিল